Potop

Sumeryjski mit o potopie jest najstarszym znanym z mitów na temat powodzi. Jego treść zachowała się w Eposie Gilgamesza i pochodzi z połowy III tysiąclecia p.n.e. Opowiada o potopie wywołanym przez boga Ea w celu zniszczenia ludzkości. Kazał on zbudować wielką łódź Utnapishtim. Gdy ją zapełniono zwierzętami i ludźmi bóg Szamasz ją zamknął. A ziemię zalała woda. Burza była gwałtowna i trwała 6 dni. Po jej zakończeniu pływali po morzu jeszcze jakiś czas. Gdy w końcu dobili do suchego lądu złożyli ofiarę bogom. A sam Utnapishtim z żoną stał się nieśmiertelny

Powódź o tak znacznych rozmiarach miała najprawdopodobniej miejsce w ówczesnej Mezopotamii. Potwierdzają to znaleziska archeologiczne w tamtejszych miastach. Widać też ją w przekazie z Sumerskiej Listy Królów, która jest podzielona na władców sprzed i po potopie. Mit ten jest powszechny na całym świecie. Wśród najsłynniejszych jego wersji jest ta z Biblii.

Babilon

Kultura Babilońska powstała po upadku Sumer. Wiele przejęła ze swojej poprzedniczki. Szczególnie pismo klinowe oraz religię. Różniła się od niej szczególnie językiem. Pismo klinowe nie było alfabetem jak nasze. Było skomplikowane jednak można było je używać do zapisywania wielu różnych języków. Jednym z najważniejszych zabytków tego pisma jest kodeks Hammurabiego. Było to jedno z pierwszych spisanych praw. Umieszczano je na płytach z kamienia takich jak ta powyżej.