Trzęsienie ziemi w Anatolii w 262 roku n.e.

Trzęsienie ziemi w południowej Anatolii w 262 roku dotknęło miasta na zachodnim i południowym wybrzeżu Azji Mniejszej. Epicentrum miało znajdować się pod wschodnim Morzem Egejskim. Wiele miast zostało zalanych, wśród nich Efez. Zniszcona została tam biblioteka Cellusa podobnie jak świątynia Artemidy. Wiele innych ważnych budynków zostało także zniszczonych.

Trzęsienie ziemi w Lycii w 141 roku n.e.

Trzęsienie ziemi zniszczyło Lycię w 141 roku. Dotknięte zostały miasta leżące nie tylko w tym regionie ale również na okolicznych wyspach jak Rodos. Epicentrum miało znajdować się w okolicach zachodniego wybrzeża Anatolii. Jednak nie udało się ustalić tego dokładnie jak i siły trzęsienia ziemi.

Zaraza Cypriana

Zaraza Cypriana wybuchła w 249 roku n.e. i trwała do 262 roku. Nie jest pewne gdzie się rozpoczęła. Objęła całe cesarstwo, a w szczycie miało umierać w Rzymie 5 tysięcy ludzi. Wśród nich miał być cesarz Hostylian. Epidemia miała spowodować znaczne zniszczenia w gospodarce i osłabienie armii Rzymskiej. Miała wywołać również wzrost religijności. Najbardziej prawdopodobną przyczyną zarazy był wirus Eboli.

Zaraza Galena

Zaraza Galena zaczęła się w 165 roku n.e. i trwała do 180 r. Pierwsze znaki choroby pojawiły się w armii Rzymskiej prowadzącej wojnę z Partami w Mezopotamii. Po jej zakończeniu oddziały wróciły do garnizonów. Wielu żołnierzy było chorych. Dzięki temu zaraza objęła całe Imperium Rzymskie. W szczycie epidemii miało umierać 2 tysiące osób w samym Rzymie. Zaraza mogła zabić do 5 milionów osób i osłabić cesarstwo prowadzące wojny markomańskie. Zaraza miała odbicie w kulturze, wzroście religijności i gospodarce. Epidemia zwana jest również Antoninów ze względu na dynastię, za której panowania wybuchła.

Opis choroby jest znany dzięki Galenowi. Wskazują one na czarną ospę jako główną przyczynę epidemii. Możliwe że odra również wystąpiła przy okazji. Była to pierwsza tak wielka epidemia w świecie śródziemnomorskim. Istnieją sugestie iż mogła wybuchnąć w Chinach i szlakiem jedwabnym dostać się do Mezopotamii.

Trzęsienie ziemi w Syrii w 363 r. n.e.

W nocy z 18 na 19 maja 363 roku Syrię i Palestynę dotknęło trzęsienie ziemi. Miało ono związek z uskokiem jaki biegnie pod Morzem Martwym i doliną Jordanu Największe zniszczenia wywołało w Galilei. Destrukcji uległy takie miasta jak Seforis. Poza tym regionem dotknięte była Jerozolima i Perta gdzie zostało zniszczone pół miasta. Jednak większość miejscowości szybko odbudowano.

Trzęsienie ziemi w Syrii w 115 r. n.e.

Trzęsienie ziemi jakie nawiedziło Syrię i południową Anatolią w 3 grudnia 115 roku było jednym z silniejszych w tym regionie. Miało magnitudę 7,5 a epicentrum miało zaraz koło Antiochii. Zniszczyło dużą część tego miasta. Spowodowało również dużo ofiar gdyż uderzyło w nocy. Duże straty wywołało także w miastach Apamea i Bejrut. Ponadto wywołało tsunami, które spustoszyło wschodnie wybrzeże Morza Śródziemnego. Wśród portów nim dotkniętych była Cesarea nadmorska. W Antiochii był wtedy obecny Cesarz Trajan razem ze swoim następcą Hadrianem. Odbudowali oni to miasto.

Trzęsienie ziemi w Pompejach w 62 r. n.e.

Trzęsienie ziemi jakie nawiedziło Pompeje w 62 roku miało bezpośredni związek z aktywnością Wezuwiusza. Budził się on z długiego uśpienia a gazy jaki się w nim gromadziły wywoływały wstrząsy. W wyniku trzęsienia ziemi zniszczonych zostało wiele budynków w Pompejach, Herkulanum oraz pobliskich miejscowościach. Wśród znaczniejszych były termy stabiańskie. Nie zostały one odbudowane aż do zniszczenia Pompei w 79 r. n.e.

Wybuch Wezuwiusza w 79 roku n.e.

Wybuch Wezuwiusza jest pierwszym wybuchem wulkana tak dobrze opisanym. Zachowała się relacja Plinusza Młodszego. Była to jedna z najkrwawszych katastrof naturalnych Europy. Odnaleziono 1500 ciał. Jednak uważa się że ofiar było o wiele więcej gdyż na zniszczonym terenie mieszkało około 20 tysięcy ludzi. Były to miasta Pompeje, Herkulanum, Oplontis i Stabie. Wybuch miał spowodować zniszczenie samej góry. Okolicę zasypał popiół wulkaniczny oraz kawałki skał z wulkanu. Całość dopełniła chmura piroklastyczna.

Wybuch Wezuwiusza był niespodziewany. Wulkan był od dłuższego czasu uśpiony i ludzie zapomnieli że nie jest to normalna góra. Na jego stokach uprawiano winorośl a pobliskie miasta intensywnie się rozwijały. Przyciągały wielu bogatych Rzymian, którzy chcieli odpocząć od zgiełku stolicy. Po katastrofie miejsce odwiedził Cesarz Tytus. Jednak z biegiem czasu zapomniano o istnieniu Pompejów. Odkryto je dopiero w XVIII wieku.