Zaraza Cypriana

Zaraza Cypriana wybuchła w 249 roku n.e. i trwała do 262 roku. Nie jest pewne gdzie się rozpoczęła. Objęła całe cesarstwo, a w szczycie miało umierać w Rzymie 5 tysięcy ludzi. Wśród nich miał być cesarz Hostylian. Epidemia miała spowodować znaczne zniszczenia w gospodarce i osłabienie armii Rzymskiej. Miała wywołać również wzrost religijności. Najbardziej prawdopodobną przyczyną zarazy był wirus Eboli.

Zaraza Galena

Zaraza Galena zaczęła się w 165 roku n.e. i trwała do 180 r. Pierwsze znaki choroby pojawiły się w armii Rzymskiej prowadzącej wojnę z Partami w Mezopotamii. Po jej zakończeniu oddziały wróciły do garnizonów. Wielu żołnierzy było chorych. Dzięki temu zaraza objęła całe Imperium Rzymskie. W szczycie epidemii miało umierać 2 tysiące osób w samym Rzymie. Zaraza mogła zabić do 5 milionów osób i osłabić cesarstwo prowadzące wojny markomańskie. Zaraza miała odbicie w kulturze, wzroście religijności i gospodarce. Epidemia zwana jest również Antoninów ze względu na dynastię, za której panowania wybuchła.

Opis choroby jest znany dzięki Galenowi. Wskazują one na czarną ospę jako główną przyczynę epidemii. Możliwe że odra również wystąpiła przy okazji. Była to pierwsza tak wielka epidemia w świecie śródziemnomorskim. Istnieją sugestie iż mogła wybuchnąć w Chinach i szlakiem jedwabnym dostać się do Mezopotamii.

Wybuchy Etny

Erupcje Etny w czasach antycznych miały miejsce kilkadziesiąt razy. Poza tymi przypadkami często zdarzały się mniejsze wypływy lawy. Zachowały się informacje tylko o ważniejszych erupcjach. Najwcześniejsza miał mieć miejsce w roku 737 p.n.e. według Tukidydesa. Następne, znaczniejsze miało miejsce w roku 396 p.n.e. gdy armia kartagińska musiała zmienić trasę marszu na Syrakuzy. Zamiast iść wzdłuż wybrzeża, gdzie lawa zablokowała drogę musieli okrążyć wulkan. Inna w 122 roku p.n.e. zniszczyła dużą część Katanii. A w roku 44 n.e. kamienie z Etny miały spaść na Reggio di Calabria. Wierzono że w głębi wulkanu kryją się kuźnie Hefajstosa. I miały one wywoływać erupcje.

Wybuch Wezuwiusza w 79 roku n.e.

Wybuch Wezuwiusza jest pierwszym wybuchem wulkana tak dobrze opisanym. Zachowała się relacja Plinusza Młodszego. Była to jedna z najkrwawszych katastrof naturalnych Europy. Odnaleziono 1500 ciał. Jednak uważa się że ofiar było o wiele więcej gdyż na zniszczonym terenie mieszkało około 20 tysięcy ludzi. Były to miasta Pompeje, Herkulanum, Oplontis i Stabie. Wybuch miał spowodować zniszczenie samej góry. Okolicę zasypał popiół wulkaniczny oraz kawałki skał z wulkanu. Całość dopełniła chmura piroklastyczna.

Wybuch Wezuwiusza był niespodziewany. Wulkan był od dłuższego czasu uśpiony i ludzie zapomnieli że nie jest to normalna góra. Na jego stokach uprawiano winorośl a pobliskie miasta intensywnie się rozwijały. Przyciągały wielu bogatych Rzymian, którzy chcieli odpocząć od zgiełku stolicy. Po katastrofie miejsce odwiedził Cesarz Tytus. Jednak z biegiem czasu zapomniano o istnieniu Pompejów. Odkryto je dopiero w XVIII wieku.