Trzęsienie ziemi w Lycii w 141 roku n.e.

Trzęsienie ziemi zniszczyło Lycię w 141 roku. Dotknięte zostały miasta leżące nie tylko w tym regionie ale również na okolicznych wyspach jak Rodos. Epicentrum miało znajdować się w okolicach zachodniego wybrzeża Anatolii. Jednak nie udało się ustalić tego dokładnie jak i siły trzęsienia ziemi.

Powódź w Jutlandii w II wieku p.n.e.

Powódź w Jutlandii miała wywołać wędrówkę Cymbrów i Teutonów. Wystąpiła ona w latach 120-114. Nastąpić maiła wtedy zmiana linii brzegowej Jutlandii. Nie jest jednak pewne w jakich konkretnie latach wystąpiła. Ani też jakie miała rozmiary. Informacje o niej mamy tylko ze źródeł pośrednich. Jak badania archeologiczne lub opisy Rzymskie. Nie byli oni jednak nigdy w Jutlandii.

Wybuchy Etny

Erupcje Etny w czasach antycznych miały miejsce kilkadziesiąt razy. Poza tymi przypadkami często zdarzały się mniejsze wypływy lawy. Zachowały się informacje tylko o ważniejszych erupcjach. Najwcześniejsza miał mieć miejsce w roku 737 p.n.e. według Tukidydesa. Następne, znaczniejsze miało miejsce w roku 396 p.n.e. gdy armia kartagińska musiała zmienić trasę marszu na Syrakuzy. Zamiast iść wzdłuż wybrzeża, gdzie lawa zablokowała drogę musieli okrążyć wulkan. Inna w 122 roku p.n.e. zniszczyła dużą część Katanii. A w roku 44 n.e. kamienie z Etny miały spaść na Reggio di Calabria. Wierzono że w głębi wulkanu kryją się kuźnie Hefajstosa. I miały one wywoływać erupcje.

Tsunami na Morzu Śródziemnym w 365 r. n.e.

W 365 roku miało miejsce trzęsienie ziemi z epicentrum w Rowie Helleńskim. Był ono jednym z silniejszych i doprowadziło do podniesienia się ziemi na południowej Krecie nawet o 10 metrów. Dodatkowym następstwem tego trzęsienia była tsunami. Spustoszyło on głównie wybrzeże Libii oraz Egiptu. W Aleksandrii zatopiło wiele statków. Apollonie zalało doprowadzając do zniszczenia portu. Katastrofa została opisana przez wielu autorów na których wywołała duże wrażenie.

Tsunami w Zatoce Maljskiej

 

W roku 426 miała miejsce seria trzęsień ziemi w środkowej Grecji. Doprowadziły one do chwilowego wstrzymania działań wojennych przez Spartan. Jej centrum było w zatoce Malijskiej i było połączone z uskokiem oddzielającym Eubeję od lądu stałego. W następstwie tego miało miejsce tsunami, które zniszczyło wybrzeża zatoki Malijskiej i Eubejskiej. Jej przebieg opisał dokładnie Tukidydes i uznał że musiała mieć związek z wcześniejszym trzęsieniem ziemi.

Wybuch Wezuwiusza w 79 roku n.e.

Wybuch Wezuwiusza jest pierwszym wybuchem wulkana tak dobrze opisanym. Zachowała się relacja Plinusza Młodszego. Była to jedna z najkrwawszych katastrof naturalnych Europy. Odnaleziono 1500 ciał. Jednak uważa się że ofiar było o wiele więcej gdyż na zniszczonym terenie mieszkało około 20 tysięcy ludzi. Były to miasta Pompeje, Herkulanum, Oplontis i Stabie. Wybuch miał spowodować zniszczenie samej góry. Okolicę zasypał popiół wulkaniczny oraz kawałki skał z wulkanu. Całość dopełniła chmura piroklastyczna.

Wybuch Wezuwiusza był niespodziewany. Wulkan był od dłuższego czasu uśpiony i ludzie zapomnieli że nie jest to normalna góra. Na jego stokach uprawiano winorośl a pobliskie miasta intensywnie się rozwijały. Przyciągały wielu bogatych Rzymian, którzy chcieli odpocząć od zgiełku stolicy. Po katastrofie miejsce odwiedził Cesarz Tytus. Jednak z biegiem czasu zapomniano o istnieniu Pompejów. Odkryto je dopiero w XVIII wieku.

Wybuch wulkanu na Therze

Wulkan na Thirze wybuchł w połowie II tysiąclecia p.n.e. Wybuch według badań był jednym z najsilniejszych w historii. Zniszczyło życie na całej wyspie w tym miasto jakie na niej istniało. Duża jej część zniknęła pozostawiając w jej miejscu zatokę otoczoną wyspami. Dodatkowo pyły wulkaniczne miały spaść na Kretę doprowadzając do upadku cywilizacji minojskiej. Całość dopełniło tsunami, które objęło swoim zasięgiem całe Morze Śródziemne.

Wybuch tego wulkanu mógł doprowadzić do powstania mitu o Atlantis. Jest to łączone z upadkiem cywilizacji minojskiej, która miała oddziaływać na Grecję kontynentalną. Ponadto pojawiły się sugestie o związku z wybuchem ucieczki Izraleitów z Egiptu.

Trzęsienie ziemi w Sparcie w roku 464 roku p.n.e.

 

 

Trzęsienie ziemi zniszczyło całą Spartę i Lakonię. Według dzisiejszych obliczeń mogło mieć magnitudę 7 stopni w skali Richtera. Jego źródło mogło być w górach Tajgetu. Wiele budynków zostało zniszczonych, wśród nich świątynie. Zginąć miało ponoć aż 20 tysięcy ludzi. W tym wielu Spartiatów. Miała w następstwie tego wybuchnąć rewolta helotów. Została stłumiona dzięki szybkiej reakcji króla Archimadusa. Sparta została jednak na wiele lat osłabiona. Wykorzystały to Ateny aby zdobyć przewagę w Grecji.

Igrzyska pytyjskie

Igrzyska Pytyjskie rozgrywano co cztery lata. Zawsze w drugim roku olimpiady. Były świętem na cześć Apolla i zabicia przez niego węża Pythona. Nie jest pewne kiedy odbyły się pierwsze panheleńskie igrzyska w Delfach. W 582 roku miała mieć miejsce wojna święta której powodem był konflikt o opłaty na pielgrzymów. Kontrolę nad igrzyskami sprawowała rada Amfiktionów. Igrzyska rozgrywano cały czas aż do 424 kiedy odbyły się po raz ostatni.

Oprócz biegów, panakrationu, zapasów, boksu i pentatlonu odbywały się inne zawody. Były to wyścigi rydwanów, koni oraz dyscypliny muzyczne, taneczne i w malowaniu. Zwycięzca dostawał wieniec z liści laurowych. Wielu spośród zwycięzców uwiecznił w swoich pieśniach Pindar.

Igrzyska Istmijskie

Igrzyska Istmijskie odbywały się co dwa lata. Na rok przed igrzyskami w Olimpii i rok po nich. Były formą upamiętnienia samobójczej śmierci Melissosa. Zginął on w reakcji na zabicie Aketona przez władcę Koryntu Ariachasa. Igrzyskami panheleńskimi stały się około roku 582 p.n.e. Podczas zawodów miał miejsce rozejm dzięki czemu zawodnicy z zwaśnionych państw mogli brać w nich udział. Zawody trwały cztery dni. Od końca 3 wieku p.n.e. mogli w nich brać udział rzymianie. To podczas zawodów istmijskich w 196 p.n.e. ogłosili wolność Grecji. Zawody zakończyły się za czasów Teodozjusza Wielkiego.

Rozgrywano na nich zapasy, panakration, boks, wyścigi rydwanów oraz muzyczny i poetycki konkurs. W tym ostatnim mogły brać udział kobiety. Zwycięzca zawodów otrzymywał wieniec z selera. Jednym z najsłynniejszych zwycięzców był Kleitomachos, który wygrał w trzech konkurencjach na jednych igrzyskach.