Strona o historii antycznej

Kategoria: Najdawniejsze dzieje Grecji (Page 4 of 7)

Greka Mykeńska

Greka z czasów mykeńskich jest znana z tabliczek zapisanym pismem B. Była stosowana na wyspach Morza Egejskiego, Peloponezie i w środkowej Grecji. Była językiem z rozbudowaną gramatyką i fonetyką. Po upadku cywilizacji Mykeńskiej jego użytkownicy pozostali w Arkadii. Duża ich grupa udała się na emigrację na Cypr lub do Azji Mniejszej.

Więcej o słownictwie w Mykenach przeczytasz tutaj.

https://www.jstor.org/stable/40265918

Alfabet grecki

Alfabet grecki powstał z pisma fenickiego. Nie miał związku z wcześniej stosowanymi metodami zapisu wiadomości w Helladzie. Najwcześniejsze inskrypcje zapisane tym alfabetem pochodzą z VIII wieku p.n.e. W Grecji klasycznej istniało wiele lokalnych jego wersji. Dopiero w późniejszych czasach został ujednolicony. Następnie stał się podstawą wielu innych rodzajów pism.

O początkach Greckiego alfabetu.

https://www.jstor.org/stable/4433722

Pismo linearne B

Pismo linearne B było stosowane w mykeńskiej Grecji. Podobnie jak jego poprzednik było to pismo sylabiczne. Zostało odczytane w latach 50 dwudziestego wieku. Dzięki temu dowiedzieliśmy się wiele o Helladzie w epoce brązu. Występowało zarówno w Grecji kontynentalnej, na wyspach Morza Egejskiego jak i na Cyprze. Korzystano z niego głównie do administracji. Stosowane je od XV do XII wieku. Potem zanikło i późniejsze systemy pisma nie miały z nim związku.

Więcej o piśmie linearnym B.

https://www.jstor.org/stable/10.3764/aja.124.4.0523

Pismo linearne A

pisma

Pismo linerane A było najstarszym pismem Grecji. Powstało prawdopodobnie na Krecie około 1800 roku p.n.e. Korzystano z niego do XV wieku. Zostało ono odczytane tylko częściowo. Możliwe że było ono pismem sylabicznym. Nie jest pewne jakie języki nim zapisywano.

Historia badań

Pismo zostało odkryte przez Arthura Evansa. Odkopano dużą ilość inskrypcji w tym języku. Zabytki z tym pismem odkrywano zarówno na

Więcej o piśmie linearnym A.

https://www.jstor.org/stable/30096810

Młodość Zeusa

Zeus jako jedyny z rodzeństwa nie został pożarty przez Kronosa. Uratowała go matka – Reja podając mężowi kamień do zjedzenia zamiast syna. Ukryła go w jaskini na Krecie i dała nimfie Amalteja do wychowania. Z rogu jednej z jej kóz Zeus zrobił róg obfitości a z jej skóry tarczę. Gdy podrósł zmierzył się z ojcem. Najpierw dał mu środek aby zwymiotował jego rodzeństwo. Następnie razem z nimi i pomocą hekatonchejrów (sturękich) oraz cyklopów zaatakował Kronosa. Z ręki tych ostatnich otrzymał Zeus pioruny jako broń. Po 10 latach walk wygrał on i podzielił z rodzeństwem świat. Sam objął we władanie niebo i zwierzchnictwo nad innymi bogami.

Więcej o wojnie Zeusa z Tytanami.

https://www.jstor.org/stable/10.5184/classicalj.113.2.0129

Zeus

Zeus był władcą bogów olimpijskich. Jego imię mogło pochodzić od słowa przed-greckiego słowa Dieus oznaczającego boga nieba w dzień. Jego symbolami była błyskawica, orzeł, byk i dąb. Miał wiele przydomków, wśród których najważniejsze to Panhellenios (wszystkich greków) , Horkios (dotrzymujący przysiąg), Olympikos (olimpijski) i Xenios (chroniący gości).

Więcej o przydomkach Zeusa.

https://www.jstor.org/stable/41616936


Kronos

Kronos był synem Gaii i Uranosa. Po obaleniu ojca został nowym władcą bogów. Ożenił się ze swoją siostrą-Reą. Obawiał się obalenia tak bardzo że zaczął zjadać własne dzieci. Żona postanowiła dać mu kamień zamiast dziecka czym uratowała Zeusa. Gdy dorósł pozbawił on tronu swego ojca i uwolnił zjedzone rodzeństwo. A samego Kronosa strącił do Tartaru. Możliwe że bóg ten był inspirowany wierzeniami Hetytów z Azji Mniejszej.

Więcej o Kronosie poniżej.

https://www.jstor.org/stable/3556426

Uranos

Pierwszym władcą bogów był Uranos. Był bogiem Nieba i mężem Gai. Szybko zaczął się obawiać buntu własnych dzieci. Strącił wiele z nich do Tartaru. Gaia podburzyła tytanów do buntu przeciw własnemu ojcu. Ich przywódcą został Kronos. Po zwycięstwie wykastrował Uranosa. I strącił go z tronu zajmując samemu miejsce swojego ojca.

Więcej o Uranosie poniżej.

https://www.jstor.org/stable/10.5406/illiclasstud.38.0001

« Older posts Newer posts »

© 2026 Jaskinia Historii

Theme by Anders NorenUp ↑