Strona o historii antycznej

Kategoria: Grecja klasyczna (Page 1 of 5)

Dynastia Spartokidów – początki

Założycielem dynastii był Spartokos. Pochodził z Tracji, z rodzinny, która została zhellenizowana. Miał zaopatrywać Ateny w zboże. Za jego czasów zaczęły się podboje królestwa Bosporańskiego. Jego następcą był Satyros. Prowadził dalej podboje na Półwyspie Krymskim. Panował ponad pół wieku. Zmarł podczas oblężenia Teodosii.

Władzę po nim objęli bracia, Leukon i Gorgippos. Prowadzili oni podboje okolicznych terytoriów. Drugi z nich zdobył Gorgopię w Azji, którą uczynił stolicą. Natomiast jego brat prowadził podboje na terenie Krymu. Zdobył po długich walkach Teodozję. Zaczął atakować również tereny ludności autochtonicznej i wcielać je do swojego państwa. Prowadził również wojnę z Herakleą Pontyjską i dostarczał zborze do Aten.

Po śmierci braci władzę na państwem objęli synowie Leukona, Spartakos i Paerisades. Pierwszy po pięciu latach zmarł. Drugi ożenił się z córką Gorgipposa. Kontynuował politykę ojca prowadzać podboje. Wcielił do państwa Tanis i azjatyckie wybrzeże Morza Azowskiego.

Więcej o początkach królestwa Bosporańskiego możecie przeczytać tutaj.

https://www.jstor.org/stable/1835935

Zaraza w Atenach

Zaraza w Atenach zaczęła się w 430 roku p.n.e. Kilkakrotnie powracała w czasie wojny peloponeskiej. Miała zacząć się od portu w Pireusie i objąć całe miasto. Było ono przepełnione z powodu masy uchodźców z całej Attyki, którzy schronili się za murami. Z tego powodu higiena w Atenach była na wyjątkowo niskim poziomie. Choroba miała dużą łatwość rozpowszechniania się. Zmarłych chowano w zbiorowych grobach. Stosunki społeczne upadły w reakcji na bezpośrednie zagrożenie śmiercią. Ateńczycy próbowali zmniejszyć ilość ludzi w mieście wysyłając ich na wyspy Morza Egejskiego i na ekspedycje wojenne. Jednak na skutek tego zaraza się rozprzestrzeniła.

Nie udało się nadal ustalić co wywołało epidemię. Długo uważano że mogła być to dżuma. Sugerowano też inne choroby jak ospa wietrzna, odra, ebola czy gorączka krwotoczna. Inną często przywoływaną chorobą jest tyfus. Obecnie uważa się że objawy mogą pasować właśnie do niej.

O zarazie w Atenach

https://www.jstor.org/stable/284374

Wybuchy Etny

Erupcje Etny w czasach antycznych miały miejsce kilkadziesiąt razy. Poza tymi przypadkami często zdarzały się mniejsze wypływy lawy. Zachowały się informacje tylko o ważniejszych erupcjach. Najwcześniejsza miał mieć miejsce w roku 737 p.n.e. według Tukidydesa. Następne, znaczniejsze miało miejsce w roku 396 p.n.e. gdy armia kartagińska musiała zmienić trasę marszu na Syrakuzy. Zamiast iść wzdłuż wybrzeża, gdzie lawa zablokowała drogę musieli okrążyć wulkan. Inna w 122 roku p.n.e. zniszczyła dużą część Katanii. A w roku 44 p.n.e. kamienie z Etny miały spaść na Reggio di Calabria. Wierzono że w głębi wulkanu kryją się kuźnie Hefajstosa. I miały one wywoływać erupcje.

O wybuchu Etny z 44 roku p.n.e.

https://www.jstor.org/stable/25010878

Tsunami w Zatoce Maljskiej

 

W roku 426 miała miejsce seria trzęsień ziemi w środkowej Grecji. Doprowadziły one do chwilowego wstrzymania działań wojennych przez Spartan. Jej centrum było w zatoce Malijskiej i było połączone z uskokiem oddzielającym Eubeję od lądu stałego. W następstwie tego miało miejsce tsunami, które zniszczyło wybrzeża zatoki Malijskiej i Eubejskiej. Jej przebieg opisał dokładnie Tukidydes i uznał że musiała mieć związek z wcześniejszym trzęsieniem ziemi.

Trzęsienie ziemi w Sparcie w roku 464 roku p.n.e.

Trzęsienie ziemi zniszczyło całą Spartę i Lakonię. Według dzisiejszych obliczeń mogło mieć magnitudę 7 stopni w skali Richtera. Jego źródło mogło być w górach Tajgetu. Wiele budynków zostało zniszczonych, wśród nich świątynie. Zginąć miało ponoć aż 20 tysięcy ludzi. W tym wielu Spartiatów. Miała w następstwie tego wybuchnąć rewolta helotów. Została stłumiona dzięki szybkiej reakcji króla Archimadusa. Sparta została jednak na wiele lat osłabiona. Wykorzystały to Ateny aby zdobyć przewagę w Grecji.

Więcej o trzęsieniu ziemi w Sparcie.

https://www.jstor.org/stable/27919587

Igrzyska pytyjskie

Igrzyska Pytyjskie rozgrywano co cztery lata. Zawsze w drugim roku olimpiady. Były świętem na cześć Apolla i zabicia przez niego węża Pythona. Nie jest pewne kiedy odbyły się pierwsze panheleńskie igrzyska w Delfach. W 582 roku miała mieć miejsce wojna święta której powodem był konflikt o opłaty na pielgrzymów. Kontrolę nad igrzyskami sprawowała rada Amfiktionów. Igrzyska rozgrywano cały czas aż do 424 kiedy odbyły się po raz ostatni.

Oprócz biegów, panakrationu, zapasów, boksu i pentatlonu odbywały się inne zawody. Były to wyścigi rydwanów, koni oraz dyscypliny muzyczne, taneczne i w malowaniu. Zwycięzca dostawał wieniec z liści laurowych. Wielu spośród zwycięzców uwiecznił w swoich pieśniach Pindar.

Igrzyska Istmijskie

Igrzyska Istmijskie odbywały się co dwa lata. Na rok przed igrzyskami w Olimpii i rok po nich. Były formą upamiętnienia samobójczej śmierci Melissosa. Zginął on w reakcji na zabicie Aketona przez władcę Koryntu Ariachasa. Igrzyskami panheleńskimi stały się około roku 582 p.n.e. Podczas zawodów miał miejsce rozejm dzięki czemu zawodnicy z zwaśnionych państw mogli brać w nich udział. Zawody trwały cztery dni. Od końca 3 wieku p.n.e. mogli w nich brać udział rzymianie. To podczas zawodów istmijskich w 196 p.n.e. ogłosili wolność Grecji. Zawody zakończyły się za czasów Teodozjusza Wielkiego.

Rozgrywano na nich zapasy, panakration, boks, wyścigi rydwanów oraz muzyczny i poetycki konkurs. W tym ostatnim mogły brać udział kobiety. Zwycięzca zawodów otrzymywał wieniec z selera. Jednym z najsłynniejszych zwycięzców był Kleitomachos, który wygrał w trzech konkurencjach na jednych igrzyskach.

Igrzyska w Nemei

Igrzyska w Nemei odbywały się co dwa lata. W pierwszym i trzecim roku olimpiady. Były powiązane z mitem, w którym Herakles pokonał lwa z Nemei. Odbywały się na cześć Zeusa. Nie jest pewne kiedy stały się zaczęły. Jest pewne że w roku 573 były już ogólnogreckie. Kontrolę nad nimi sprawowało od wtedy Argos. Nagrodą za zwycięstwo był wieniec z liści selera. Igrzyska odbywały się cały czas w epoce hellenistycznej i dotrwały do epoki rzymskiej. Nie jest wiadome kiedy odbyły się po raz ostatni.

Zawodnicy brali udział w zawodach nago. Składały się na nie biegi, zapasy, panakration i wyścigi w zbroi. Ponadto odbywały się wyścigi koni, rydwanów i pentathlon. Zwycięzcy zawodów nie byli tak sławni jak igrzysk olimpijskich,

Czasy świetności Igrzysk Olimpijskich

W piątym wieku igrzyska olimpijskie istniały już w pełnej formie. Składały się z kilkunastu konkurencji. Zawody odbywały się na Stadionie oprócz sportów walki, które miały osobne miejsce. Igrzyska były popularne w Grecji. Zawodnicy często byli sławni nie tylko w swoim mieście. Wśród nich była Kyniska ze Sparty, pierwsza kobieta wymieniona wśród zwycięzców i Leonidas z Rodos, który był zdobywcą 12 olimpijskich tytułów. O prawo do zarządzania Igrzyskami toczyły się spory polityczne, jak w czasie Wojny Peloponeskiej, gdy zabroniono Spartanom uczestnictwa w zawodach.

« Older posts

© 2020 Jaskinia Historii

Theme by Anders NorenUp ↑