Kategoria: Diadochowie (Page 2 of 2)

Kassander był synem Antypatra. Uczył się razem z Aleksandrem Wielkim u Arystotelesa jednak został z ojcem w Macedonii. Po raz pierwszy udał się do Azji z poselstwem do króla. Przybył tam niedługo przed jego śmiercią. Z tego powodu był później posądzany o otrucie Aleksandra. Gdy Antypater umarł został pominięty w sukcesji po nim. Wobec tego sprzymierzył się z innymi Diadochami przeciwko Poliperchionowi. Początkowo udało mu się zdobyć Macedonię. Jednak niebawem musiał z niej się wycofać. Odbił ją jednak po kilku miesiącach. Uwięził wtedy Aleksandra IV i Roksanę.

Władał Macedonią od wtedy niezagrożony. Ożenił się z Tessaloniką, córka Filipa II. Prowadził walki w Grecji z buntowniczymi polis. Szczególnie intensywnie walczył z Etolami. Ponadto próbował odeprzeć dwie inwazje Demetriusza Polikratesa na Helladę. Po zabiciu Aleksandra IV ogłosił się królem Macedonii. Wysłał korpus posiłkowy do wsparcia Lizymacha w bitwie pod Ipsos. Kilka lat po tej bitwie zmarł. Tron po nim objęli jego trzej synowie. W ciągu kilku lat wszyscy zmarli. A dynastia Antypatrydów straciła władzę w Macedonii.

Więcej o wizycie Kassandra na dworze Aleksandra Wielkiego dowiesz się tutaj.

https://www.jstor.org/stable/23264991

Antypater był jednym z towarzyszy Fillipa II. Był jednym z jego najważniejszych dowódców. Został zostawiony przez Aleksandra na straży Macedonii. Kontrolował także Grecję z tego stanowiska. Pokonał wtedy Spartan, którzy próbowali podbić Grecję. Pokonał ich w bitwie pod Megalopolis. Następnie zmusił Spartę do uznania władzy Macedonii. Swoimi rządami w Gracji wspierał oligarchów. Po śmierci Aleksandra Grecy ponownie się zbuntowali. Początkowo został przez nich pokonany. Ale po przybyciu posiłków z Azji zniszczył armię powstańczą. Ateny skapitulowały i przyjęły garnizon w mieście oraz musiały zmienić ustrój z demokracji na oligarchię.

Antypater wspólnie z Kraterosem wyruszył na wojnę z Perdikasem. Jego towarzysz poległ w bitwie z Eumenuesem. Po zwycięskiej wojnie Antypater udał się na zjazd w Triparadejos gdzie utrzymał panowanie nad Macedonią. Został także mianowany regentem i opiekunem obu królów. Dwa lata później umarł w wieku 81 lat. Mianował swoim następcą Poliperchona.

Na temat wojny Lamijskiej więcej poniżej

https://www.jstor.org/stable/3556259

Demetriusz był synem Antygona Jednookiego. Urodził się jeszcze w Macedonii. W wieku 23 lat dostał dowództwo od ojca nad armią broniącą Syrii przed Egiptem. Przegrał jednak bitwę pod Gazą w 312 r. p.n.e. Kilka lat później wyruszył z flotą do Grecji. Został z nie wezwany na Cypr gdzie zniszczył siły morskie Ptolemeuszy. Następnie zaatakował Rodos, którego nie zdobył. Jego ponowna wyprawa do Grecji została skrócona przez ojca, który wezwał go na pomoc. W bitwie pod Ipsos w 301 r. p.n.e. dowodził kawalerią Antygonidów. Mimo jego sukcesu na skrzydle armia jego ojca została zniszczona. Demetriusz musiał uciekać i schronił się w Grecji.

Udało mu się uratować potężną flotę oraz wiele portów. Przez kilka następnych lat próbował odzyskać choć część imperium ojca. Ożenił się z córką Seleukosa, Satroniką. Jednak gdy oblegał Ateny jego teść wspólnie z innymi diadochami zaatakował go. Demetriusz stracił większość portów. Niebawem, w 294 r. p.n.e. udało mu się zabić Aleksandra, syna Kassandra, który władał Macedonią. Nie był jednak zbyt popularny i gdy Pyrus, władca Epiru i Lizymach władający Tracją musiał uciekać. Zebrał jeszcze raz armię i przeprawił się do Azji. Kampania ta skończyła się w północnej Syrii. Dostał się tam do niewoli Seleukosa. I został zamknięty w areszcie domowym przez niego. Umarł w 283 roku p.n.e.

Więcej na temat Demetriusza poniżej.

https://www.jstor.org/stable/4436449

Antygon był jednym z dowódców Aleksandra Wielkiego. Był od niego starszy i dostał w zarząd satrapię Frygii Wielkiej. Odznaczył się po bitwie pod Issos. Obronił prowincję przed rajdami perskimi, zabezpieczył w ten sposób szlaki zaopatrzenia króla Macedonii. Po jego śmierci utrzymał w swojej władzy satrapię Frygii Wielkiej.

W 321 roku został dowódcą armii macedońskiej w Azji. Rozpoczął wojnę z Eumenesem z Kadrii. Pokonał go i uśmiercił ostatecznie w 316 p.n.e. Następnie zaczął podbijać poszczególne satrapie Azji. Między innymi zajął Babilonię, z której wypędził Seleukosa. Jego próby podbicia Grecji się nie udały. Zawarł w 312 pokój z innymi wodzami.

Kilka lat później wojna wybuchła na nowo. Antygon ogłosił się królem i z pomocą syna Demetriusz podbił Cypr i zaatakował Egipt. Został jednak odparty i wysłał syna do Grecji. Sam został w Syrii budując stolicę imperium. W tym czasie wschodnie satrapie podbił Seleukos. W 302 Anatolię najechał Lizymach. Po ponad roku walk Antygon wezwał syna na pomoc. Natomiast Lizymach otrzymał wsparcie od Seleukosa. W dwójkę pokonali i zabili Antygona w bitwie pod Ipsos.

O sprawowaniu przez Antygona funkcji Satrapy Frygii więcej tutaj.

https://www.jstor.org/stable/4436077

Aleksander IV był synem Aleksandra Wielkiego i Roksany, księżniczki baktryjskiej. Urodził się już po śmierci ojca. W 320 roku został sprowadzony z Babilonii do Macedonii. Przebywał w niej przez resztę życia. Cały czas był pod kontrolą regentów rządzących w jego imieniu. W 318 roku władzą próbowała przejąć jego babka, Olimpas. Jednak swoim okrucieństwem wywołała bunt przeciwko niej. Po jej obaleniu władza nad Macedonią przypadła Kasandrowi. Uwięził on Aleksandra i jego matkę w Amfipolis. Pilnował go tam generał Glacius. W 309 król zaczął zbliżać się do swoich 14 urodzin. Kasander kazał go wtedy zgładzić w obawie o utratę władzy. Inni diadochowie przeszli nad tą śmiercią do porządku dziennego. W kilka lat później wszyscy ogłosili się królami. Grobowiec Aleksandra znajduje się w nekropoli królewskiej w Verginie.

Na temat chronologii wojen Diadochów więcej dowiesz się tutaj.

https://www.jstor.org/stable/20304611

Śmierć bezdzietna Aleksandra Wielkiego stworzyła pustkę na szczycie władz w jego imperium. Jedynymi męskimi jego krewnymi był jego chory psychicznie brat Filip. Ponadto żona Aleksandra była w ciąży. Nie wiadomo było czy urodzi syna. Wodzowie armii macedońskiej postanowili wybrać brata króla oraz ewentualnego syna na nowych władców. Regentem obu miał zostać Perdikkas. A pozostali generałowie dostali prowincje w zarząd. Syn Aleksandra po narodzinach dostał imię po ojcu i panował wspólnie z Filipem

Szybko ujawniły się ambicje poszczególnych wodzów. Perdikkas chciał kontrolować ich i zachować jak najwięcej władzy. Pozostali dążyli do niezależności. Zaczęli tworzyć koalicję i przygotowywać się do wojny. Czołowymi postaciami byli Ptolemeusz władający Egiptem, Antypater kontrolujący Macedonię i Krateros. Perdikkas zatakował pierwszego z nich. Jednak nie przekroczył Nilu i został zabity przez własnych oficerów.