Strona o historii antycznej
Powódź w Jutlandii miała wywołać wędrówkę Cymbrów i Teutonów. Wystąpiła ona w latach 120-114. Nastąpić maiła wtedy zmiana linii brzegowej Jutlandii. Nie jest jednak pewne w jakich konkretnie latach wystąpiła. Ani też jakie miała rozmiary. Informacje o niej mamy tylko ze źródeł pośrednich. Jak badania archeologiczne, lub opisy Rzymskie. Nie byli oni jednak nigdy w Jutlandii.
O wojnach cymbryjskich.
Zaraza Cypriana wybuchła w 249 roku n.e. i trwała do 262 roku. Nie jest pewne gdzie się rozpoczęła. Objęła całe cesarstwo, a w szczycie miało umierać w Rzymie 5 tysięcy ludzi. Wśród nich miał być cesarz Hostylian. Epidemia miała spowodować znaczne zniszczenia w gospodarce i osłabienie armii Rzymskiej. Miała wywołać również wzrost religijności. Najbardziej prawdopodobną przyczyną zarazy był wirus Eboli.
O ówczesnym podejściu do zarazy.
Zaraza Galena zaczęła się w 165 roku n.e. i trwała do 180 r. Pierwsze znaki choroby pojawiły się w armii Rzymskiej prowadzącej wojnę z Partami w Mezopotamii. Po jej zakończeniu oddziały wróciły do garnizonów. Wielu żołnierzy było chorych. Dzięki temu zaraza objęła całe Imperium Rzymskie. W szczycie epidemii miało umierać 2 tysiące osób w samym Rzymie. Zaraza mogła zabić do 5 milionów osób i osłabić cesarstwo prowadzące wojny markomańskie. Zaraza miała odbicie w kulturze, wzroście religijności i gospodarce. Epidemia zwana jest również Antoninów ze względu na dynastię, za której panowania wybuchła.
Opis choroby jest znany dzięki Galenowi. Wskazują one na czarną ospę jako główną przyczynę epidemii. Możliwe że odra również wystąpiła przy okazji. Była to pierwsza tak wielka epidemia w świecie śródziemnomorskim. Istnieją sugestie iż mogła wybuchnąć w Chinach i szlakiem jedwabnym dostać się do Mezopotamii.
O zarazie Galena
Zaraza w Atenach zaczęła się w 430 roku p.n.e. Kilkakrotnie powracała w czasie wojny peloponeskiej. Miała zacząć się od portu w Pireusie i objąć całe miasto. Było ono przepełnione z powodu masy uchodźców z całej Attyki, którzy schronili się za murami. Z tego powodu higiena w Atenach była na wyjątkowo niskim poziomie. Choroba miała dużą łatwość rozpowszechniania się. Zmarłych chowano w zbiorowych grobach. Stosunki społeczne upadły w reakcji na bezpośrednie zagrożenie śmiercią. Ateńczycy próbowali zmniejszyć ilość ludzi w mieście wysyłając ich na wyspy Morza Egejskiego i na ekspedycje wojenne. Jednak na skutek tego zaraza się rozprzestrzeniła.
Nie udało się nadal ustalić co wywołało epidemię. Długo uważano że mogła być to dżuma. Sugerowano też inne choroby jak ospa wietrzna, odra, ebola czy gorączka krwotoczna. Inną często przywoływaną chorobą jest tyfus. Obecnie uważa się że objawy mogą pasować właśnie do niej.
O zarazie w Atenach
Erupcje Etny w czasach antycznych miały miejsce kilkadziesiąt razy. Poza tymi przypadkami często zdarzały się mniejsze wypływy lawy. Zachowały się informacje tylko o ważniejszych erupcjach. Najwcześniejsza miał mieć miejsce w roku 737 p.n.e. według Tukidydesa. Następne, znaczniejsze miało miejsce w roku 396 p.n.e. gdy armia kartagińska musiała zmienić trasę marszu na Syrakuzy. Zamiast iść wzdłuż wybrzeża, gdzie lawa zablokowała drogę musieli okrążyć wulkan. Inna w 122 roku p.n.e. zniszczyła dużą część Katanii. A w roku 44 p.n.e. kamienie z Etny miały spaść na Reggio di Calabria. Wierzono że w głębi wulkanu kryją się kuźnie Hefajstosa. I miały one wywoływać erupcje.
O wybuchu Etny z 44 roku p.n.e.
W 365 roku miało miejsce trzęsienie ziemi z epicentrum w Rowie Helleńskim. Był ono jednym z silniejszych i doprowadziło do podniesienia się ziemi na południowej Krecie nawet o 10 metrów. Dodatkowym następstwem tego trzęsienia była tsunami. Spustoszyło on głównie wybrzeże Libii oraz Egiptu. W Aleksandrii zatopiło wiele statków. Apollonię zalało doprowadzając do zniszczenia portu. Katastrofa została opisana przez wielu autorów na których wywołała duże wrażenie.
Więcej o Tsunami.
W nocy z 18 na 19 maja 363 roku Syrię i Palestynę dotknęło trzęsienie ziemi. Miało ono związek z uskokiem jaki biegnie pod Morzem Martwym i doliną Jordanu Największe zniszczenia wywołało w Galilei. Destrukcji uległy takie miasta jak Seforis. Poza tym regionem dotknięte była Jerozolima i Perta gdzie zostało zniszczone pół miasta. Jednak większość miejscowości szybko odbudowano.
Więcej o tym trzęsieniu ziemi poniżej.
Trzęsienie ziemi jakie nawiedziło Syrię i południową Anatolią w 3 grudnia 115 roku było jednym z silniejszych w tym regionie. Miało magnitudę 7,5 a epicentrum miało zaraz koło Antiochii. Zniszczyło dużą część tego miasta. Spowodowało również dużo ofiar gdyż uderzyło w nocy. Duże straty wywołało także w miastach Apamea i Bejrut. Ponadto wywołało tsunami, które spustoszyło wschodnie wybrzeże Morza Śródziemnego. Wśród portów nim dotkniętych była Cesarea nadmorska. W Antiochii był wtedy obecny Cesarz Trajan razem ze swoim następcą Hadrianem. Odbudowali oni to miasto.
Więcej o trzęsieniu poniżej.
Trzęsienie ziemi jakie nawiedziło Pompeje w 62 roku miało bezpośredni związek z aktywnością Wezuwiusza. Budził się on z długiego uśpienia a gazy jaki się w nim gromadziły wywoływały wstrząsy. W wyniku trzęsienia ziemi zniszczonych zostało wiele budynków w Pompejach, Herkulanum oraz pobliskich miejscowościach. Wśród znaczniejszych były termy stabiańskie. Nie zostały one odbudowane aż do zniszczenia Pompei w 79 r. n.e.
O wybuchu Wezuwiusza.
Rodos leże na granicy płyt Egejskiej i Afrykańskiej. Trzęsienia ziemi są tam częste. Jedno ze znaczniejszych miało miejsce w roku 226 p.n.e. Jego epicentrum miało znajdować się najprawdopodobniej koło miasta Rodos lub koło leżącej niedaleko wyspy Simi. Jego siła nie jest znana. Trzęsienie ziemi dokonało dużych zniszczeń na wyspie. Wśród nich jest zburzenie Kolosa Rodyjskiego. Jednego z siedmiu cudów świata stojącego ledwo od kilkudziesięciu lat. Jego resztki przez setki lat leżały w wodzie. Dzięki swojemu bogactwu i pomocy z innych państw Rodos szybko się odbudowało ze zniszczeń.
O kolosie rodyjskim
© 2026 Jaskinia Historii
Theme by Anders Noren — Up ↑