Strona o historii antycznej
W roku 426 miała miejsce seria trzęsień ziemi w środkowej Grecji. Doprowadziły one do chwilowego wstrzymania działań wojennych przez Spartan. Jej centrum było w zatoce Malijskiej i było połączone z uskokiem oddzielającym Eubeję od lądu stałego. W następstwie tego miało miejsce tsunami, które zniszczyło wybrzeża zatoki Malijskiej i Eubejskiej. Jej przebieg opisał dokładnie Tukidydes i uznał że musiała mieć związek z wcześniejszym trzęsieniem ziemi.
Wulkan na Thirze wybuchł w połowie II tysiąclecia p.n.e. Wybuch według badań był jednym z najsilniejszych w historii. Zniszczyło życie na całej wyspie w tym miasto jakie na niej istniało. Duża jej część zniknęła pozostawiając w jej miejscu zatokę otoczoną wyspami. Dodatkowo pyły wulkaniczne miały spaść na Kretę doprowadzając do upadku cywilizacji minojskiej. Całość dopełniło tsunami, które objęło swoim zasięgiem całe Morze Śródziemne.
Wybuch tego wulkanu mógł doprowadzić do powstania mitu o Atlantis. Jest to łączone z upadkiem cywilizacji minojskiej, która miała oddziaływać na Grecję kontynentalną. Ponadto pojawiły się sugestie o związku z wybuchem ucieczki Izraleitów z Egiptu.
Więcej o wybuchu wulkanu na Therze.
Sumeryjski mit o potopie jest najstarszym znanym z mitów na temat powodzi. Jego treść zachowała się w Eposie Gilgamesza i pochodzi z połowy III tysiąclecia p.n.e. Opowiada o potopie wywołanym przez boga Ea w celu zniszczenia ludzkości. Kazał on zbudować wielką łódź Utnapishtim. Gdy ją zapełniono zwierzętami i ludźmi bóg Szamasz ją zamknął. A ziemię zalała woda. Burza była gwałtowna i trwała 6 dni. Po jej zakończeniu pływali po morzu jeszcze jakiś czas. Gdy w końcu dobili do suchego lądu złożyli ofiarę bogom. A sam Utnapishtim z żoną stał się nieśmiertelny
Powódź o tak znacznych rozmiarach miała najprawdopodobniej miejsce w ówczesnej Mezopotamii. Potwierdzają to znaleziska archeologiczne w tamtejszych miastach. Widać też ją w przekazie z Sumerskiej Listy Królów, która jest podzielona na władców sprzed i po potopie. Mit ten jest powszechny na całym świecie. Wśród najsłynniejszych jego wersji jest ta z Biblii.
Więcej o powodzi.
Trzęsienie ziemi zniszczyło całą Spartę i Lakonię. Według dzisiejszych obliczeń mogło mieć magnitudę 7 stopni w skali Richtera. Jego źródło mogło być w górach Tajgetu. Wiele budynków zostało zniszczonych, wśród nich świątynie. Zginąć miało ponoć aż 20 tysięcy ludzi. W tym wielu Spartiatów. Miała w następstwie tego wybuchnąć rewolta helotów. Została stłumiona dzięki szybkiej reakcji króla Archimadusa. Sparta została jednak na wiele lat osłabiona. Wykorzystały to Ateny aby zdobyć przewagę w Grecji.
Więcej o trzęsieniu ziemi w Sparcie.
Rozpoczynamy nowy cykl o katastrofach naturalnych w starożytności. Opiszę w nich zarówno wybuchy wulkanów, trzęsienia ziemi i powodzie. Ale również epidemie jak i susze.
Nazywam się Jakub Karczyński. Jestem absolwentem Historii na poznańskim Uniwersytecie Adama Mickiewicza. W kręgu moich zainteresować znajduje się historia antyczna. Szczególnie hellenistyczna i klasyczna Grecja. Interesują mnie szczególnie jej społeczne i polityczne dzieje. Aktualnie piszę pracę doktorską na temat metod kończenia wojen w klasycznej Grecji.
Igrzyska Pytyjskie rozgrywano co cztery lata. Zawsze w drugim roku olimpiady. Były świętem na cześć Apolla i zabicia przez niego węża Pythona. Nie jest pewne kiedy odbyły się pierwsze panheleńskie igrzyska w Delfach. W 582 roku miała mieć miejsce wojna święta której powodem był konflikt o opłaty na pielgrzymów. Kontrolę nad igrzyskami sprawowała rada Amfiktionów. Igrzyska rozgrywano cały czas aż do 424 kiedy odbyły się po raz ostatni.
Oprócz biegów, panakrationu, zapasów, boksu i pentatlonu odbywały się inne zawody. Były to wyścigi rydwanów, koni oraz dyscypliny muzyczne, taneczne i w malowaniu. Zwycięzca dostawał wieniec z liści laurowych. Wielu spośród zwycięzców uwiecznił w swoich pieśniach Pindar.
O pieśniach na cześć zwycięzców igrzysk pytyjskich.
Igrzyska Istmijskie odbywały się co dwa lata. Na rok przed igrzyskami w Olimpii i rok po nich. Były formą upamiętnienia samobójczej śmierci Melissosa. Zginął on w reakcji na zabicie Aketona przez władcę Koryntu Ariachasa. Igrzyskami panheleńskimi stały się około roku 582 p.n.e. Podczas zawodów miał miejsce rozejm dzięki czemu zawodnicy z zwaśnionych państw mogli brać w nich udział. Zawody trwały cztery dni. Od końca 3 wieku p.n.e. mogli w nich brać udział rzymianie. To podczas zawodów istmijskich w 196 p.n.e. ogłosili wolność Grecji. Zawody zakończyły się za czasów Teodozjusza Wielkiego.
Rozgrywano na nich zapasy, panakration, boks, wyścigi rydwanów oraz muzyczny i poetycki konkurs. W tym ostatnim mogły brać udział kobiety. Zwycięzca zawodów otrzymywał wieniec z selera. Jednym z najsłynniejszych zwycięzców był Kleitomachos, który wygrał w trzech konkurencjach na jednych igrzyskach.
Więcej o Igrzyskach Istmijskich.
Igrzyska w Nemei odbywały się co dwa lata. W pierwszym i trzecim roku olimpiady. Były powiązane z mitem, w którym Herakles pokonał lwa z Nemei. Odbywały się na cześć Zeusa. Nie jest pewne kiedy stały się zaczęły. Jest pewne że w roku 573 były już ogólnogreckie. Kontrolę nad nimi sprawowało od wtedy Argos. Nagrodą za zwycięstwo był wieniec z liści selera. Igrzyska odbywały się cały czas w epoce hellenistycznej i dotrwały do epoki rzymskiej. Nie jest wiadome kiedy odbyły się po raz ostatni.
Zawodnicy brali udział w zawodach nago. Składały się na nie biegi, zapasy, panakration i wyścigi w zbroi. Ponadto odbywały się wyścigi koni, rydwanów i pentathlon. Zwycięzcy zawodów nie byli tak sławni jak igrzysk olimpijskich,
O igrzyskach w Nemeii
© 2026 Jaskinia Historii
Theme by Anders Noren — Up ↑