Położone na przylądku Ras Banas. Miasto nazwano na cześć matki Ptolemeusza Fhiladelfosa. Miał je założyć jego oficer, Philon w miejscu gdzie wcześniej nie było żadnej miejscowości. Miasto istniało aż do szóstego wieku n.e. Dzisiaj znajduje się tam miasteczko Barnis. Za czasów ptolemejskich nie było tam portu, a tylko miejsce do lądowania. W okresie rzymskim miało już istnieć nabrzeże. Sprowadzano do niego słonie. W Berenike było wiele świątyń, zarówno greckich, jak i egipskich. W tym ta ukazana na obrazku powyżej.
Berenika było zaludnione przez 5 do 10 tysięcy mieszkańców. Miały miejsce duże zmiany w ich liczbie. Wśród mieszkańców oprócz Greków i Egipcjan znajdowało się wiele innych ludów. Szczyt rozwoju Bereniki miał miejsce w okresie rzymskim.Z doliną Nilu łączyły Berenikę drogi zbudowane przez Ptolemeuszy. Pozwalała ona przebyć dostać się od Koptos w 12 dni. Druga miała łączyć z Edfu, które leżało bliżej. Trzecia droga biegła do Syene.
Pierwsze wykopaliska w Berenika prowadzono w XIX wieku. Odkopano wtedy świątynię widoczną powyżej. Bardziej współczesne wykopaliska były prowadzone w latach 1994-2001 przez ekipę Amerykańsko-Holenderską. Znaleziono wtedy wiele monet, również z okresu ptolemejskiego. Ponadto odkryto wiele ostraków i ząb słonia. W 2008 roku zaczęła się misja Amerykańsko- Polska. Odkryła ona od tej pory świątynie, pieprz z Indii, wiele papirusów i stelę na temat wyprawy do Puntu za czasów Średniego Państwa.
Klysma
Miasto miało leżeć mad zatoką Sueską morza czerwonego. Możliwe iż było to miasto tożsame z Arsione leżącą w tej samej okolicy. Maił ten port handlować z Indiami. W IV wieku n.e. miała być jedynym ośrodkiem zajmującym się takim handlem. Założycielem miasta mógł być Ptolemeusz Philadelfos.
Leuke Kome
Był to duży ośrodek handlowy leżący na drodze z Petry. Znajdowało się na arabskim wybrzeżu morza czerwonego. Zatrzymał się w nim Aelius Galus podczas powrotu z wyprawy arabskiej. Nie wiadomo kto ani kiedy założył to miasto.
Więcej na temat wykopalisk na terenie Bereniki znajdziecie poniżej.
Miasto leżało na północnym krańcu Zatoki Sueskiej. Znajdowało się tam ujście kanału łączącego deltę Nilu z Morzem Czerwonym. Z tego powodu jej rola musiała być znaczna. Jednak dokładne miejsce w którym leżała nie jest znane. Jej potencjalną lokalizację widać na mapce powyżej. Miała odgrywać ważną rolę w handlu Egipskim.
Miasto nazwano na cześć siostry i żony Ptolemeusza Philadelfosa. Imię mogło się później zmienić na Kleopartis. W I wieku p.n.e. Aeliusz Galus miał zbudować w nim 200 okrętów na wyprawę do południowej Arabii. Miasto miało istnieć jeszcze w V wieku.
Arsione Trogdotyka
Miasto miało leżeć w nad morzem czerwonym w środkowej części jego egipskiego wybrzeża. Nie jest znana jednak jej dokładna lokalizacja. Możliwe że była tożsama z Bereniką Epi Dires. Mogła znajdować się w okolicy Bad-el-Mandeb.
Berenike Ezion Geber
Nie jest pewne gdzie miała się znajdować. Według Józefa Flawiusza Król Salomon miał w niej zbudować okręty, którymi miał udać się na morze Arabskie. Strabon natomiast twierdzi iż miasto odgrywało ważną rolę w handlu z Gazą. Może to sugerować że miasto leżało na arabskim wybrzeżu morza czerwonego.
Berenike Panchrysos
Miasto miało leżeć w tym samym regionie co poprzednie polis. Nie wiemy kto był jego założycielem. Wątpliwe aby był to Ptolemeusz Philadelfos. Bardziej możliwe jest ze był to Ptolemeusz Ereugetes. Nie jest także pewne gdzie znajdowało się to miasto dokładnie.
Możliwe że nie znajdowało się ono na wybrzeżu. Jako taki najbardziej prawdopodobne są ruiny nad Wadi el-Allaqui. Jego zabudowania są oceniane na miejscowość liczącą 10 000 mieszkańców. Zamieszkane miało być przez długi okres. Od czasów wczesnych Ptolemeusza aż do czasów późnych rzymskich. W pobliżu miały znajdować się duże kopalnie złota. Choć jest to poddawane w wątpliwość, gdyż nie mamy informacji o imporcie złota przez Ptolemeuszy z tego regionu.
Więcej na temat Ptolemejskiego imperium morskiego poniżej.
Ptolemeusze zakładali miasta w wielu regionach basenu Morza Śródziemnego. Znajdowały się one w Azji Mniejszej, Cyrenajce jak i na Cyprze. Miasta założone przez nich w Palestynie zostały opisane w częściach wcześniejszych. Podobnie jest z tymi założonymi w Fenicji. Najwięcej osadników sprowadzali jednak do samego Egiptu. Często były to miasta założone obok starych egipskich ośrodków miejskich. Te nowe miejscowości miały za zadanie hellenizować i kontrolować Egipcjan. Aleksandria, jako wyjątkowe miasto nie będzie w tym cyklu opisywane. Polis zakładano w różnych okresach istnienia państwa Ptolemeuszy jak i później. Najwięcej jednak powstało ich za Ptolemeusza Sotera i Filadelfosa.
Ekonomia
Miasta te odgrywały głównie lokalną rolę w gospodarce. Niektóre z nich tylko miały znaczenie w handlu międzynarodowym. Wśród nich najważniejsze były miasta leżące nad Morzem Czerwonym. Które odgrywały kluczową rolę w handlu z Indiami. Znaczenie odgrywały nieraz miasta z Cyrenajki, jak i w Egipcie, które leżały koło ważnych kopalni. Sporadycznie były one znane z produkcji rzemieślniczej. Żadne jednak nie uzyskało rangi porównywalnej z Aleksandrią koło Egiptu. Miasto to było ewenementem nie tylko w Egipcie, ale i w całym basenie morza śródziemnego.
Ustrój
Miasta te różniły się znacznie od ośrodków egipskich. Zbliżone były w ustroju i architekturze do miast greckich. Były jednak ściśle kontrolowane przed urzędników Ptolemeuszy. Mogli oni podejmować decyzje w sprawach dotyczących samych miast. Istniały w nich często bulle jak i podział na fylle. Stacjonowały w nich także, garnizony wojskowe. Zapewniały one do kontroli miejscowych Egipcjan.
Osadnicy
Osadnicy w tych miejscowościach pochodzili z Grecji i Macedonii. Pełnili oni zarówno rolę ekonomiczną, kulturową jak i pilnowania porządku. Często osiedlano tam byłych wojskowych. Zapewniali oni także stałą dostawę żołnierzy do armii Ptolemeuszy. Ponadto osiedlało się w nich wielu Żydów oraz innych ludów azjatyckich. Nazwy miast wywodziły się od imion władców, jak i ich żon z dynastii Ptolemeuszy.
Jeśli więcej chcesz się dowiedzieć na temat imperium Ptolemeuszy zapraszam poniżej.
Ewolucja Koine Eirene pozwala nam zauważyć przemiany, jakie zachodziły w porównaniu z poszczególnymi przypadkami jej użycia. Metoda ta miała cechy wyróżniające ją od innych sposobów kończenia konfliktów stosowanych ówcześnie w Grecji. Podstawową był jego uniwersalny zasięg pokrywający całą Helladę. Można to zauważyć zarówno w przypadku Kongresu w Gelai, który objął całą Sycylię jak i wielu późniejszych traktatach z Grecji właściwej. Poprzez to możliwe było zastosowanie tych samych warunków do wielu różnych państw greckich.
Termin konie eirene miał szerokie znaczenie i był często technicznie używany do opisu traktatów, które tylko częściowo spełniały jego warunki1.
Hegemonia
W prawie wszystkich przypadkach próbowano wprowadzić jednego lub dwóch hegemonów, którzy mieli czuwać nad wypełnianiem warunków pokoju. W pokoju Nikiasza były to Ateny i Sparta, a po zakończeniu wojny peloponeskiej tylko drugie z tych państw. Natomiast przez prawie cały IV wieku pozycja ta formalnie należała do Persji, ale faktycznie odpowiadało za nią któreś z państw będące chwilowo najsilniejszym w Grecji. Dopiero Związek Koryncki wprowadził połączenie obu tych funkcji przez Macedonię.
Pojawianie się hegemona w Koine Eirene było wykorzystywane przez państwo mające tą pozycję jak w przypadku Sparty po pokoju Antalkidesa.2 Państwo takie interweniowało w innych polis w przypadku konfliktów w nich, jak Ateny w czasie wojny z trzydziestoma tyranami lub na Chalkidyce w latach osiemdziesiątych IV wieku. Pozycja hegemona była usankcjonowaniem przewagi zwycięzcy w konflikcie. Istnienie dwóch różnych państw sprawujących kontrolę nad wypełnieniem warunków w pierwszej połowie IV wieku było związane z próbą wzmocnienia hegemona. To uznanie Persji za główne państwo gwarantujące pokój w Grecji ukazuje również kluczową rolę, jaką ono posiadało w polityce greckiej3.
Istnienie hegemona jako gwaranta pokoju było główną przyczyną niepowodzeń w utrzymaniu koine eirene. Dopiero Macedonii udało się to z sukcesem dzięki wystarczającej sile militarnej i finansowej.
Sojusze
Kolejnym ważnym aspektem Koine Eirene było zawieranie sojuszu przez państwa dotychczas pozostające w stanie wojny. Ich znaczenie było różne w każdym przypadku. W przypadku pokoju Nikiasza miał on wzmocnić Spartę w jej próbie utrzymania kontroli nad związkiem Peloponeskim.
Późniejsze przypadki zawiązywania sojuszu przy okazji koine eirene miały za zadanie ułatwić jego wcielenie w życie. Jego całkowitym zwieńczeniem był Związek Koryncki w którym wprowadzono bezpośrednie zapisy dotyczące przymierza greckiego wymierzonego w Persję.
Autonomia
Autonomia odgrywała kluczową rolę w greckiej polityce IV wieku4. Widoczne to było również w koine eirene. Traktaty ówczesne, jako jeden z warunków miały autonomia polis. Wiązało się to z nakazem wycofania z miast obcych garnizonów. Jednak samo pojęcie autonomia było interpretowane na korzyść hegemona, który był jej gwarantem. Widać to szczególnie na przykładzie Mantinei po pokoju Antalikdesa. Podobnie było w przypadku wojny Sparty z Olintem głównym powodem, dla którego ona wybuchła była chęć wywalczenia autonomii dla państw greckich5.
Kontrola nad innymi państwami była uznawane za złamanie ich autonomii. Dlatego istnienie Związku Beockiego interpretowano jako naruszenie autonomii. Było to związane z oddaniem przez jego członków swych praw do polityki zewnętrznej. Ponadto państwa te były pod kontrolą ze strony Teb, które były hegemonem związku6. W tej sytuacji Spartanie nie zgadzali się na podpisanie umowy przez Związek Beocki, a chcieli żeby każde z państw osobno tego dokonało. Po zmianie najsilniejszego państwa w Grecji porzucono taką interpretację autonomii.
W przypadku Związku Korynckiego Filip II nie kazał rozwiązywać się związkom. Istnienie również innych związków sojuszniczych nie było przez żadną ze stron uznawane za złamanie autonomii polis. Wiązało się to z dobrowolnością przystępowania do nich. Ponadto w pokoju królewskim zawarto wyjątek oddający kilka wyspiarskich polis Atenom. Wskazuje to na instrumentalne korzystanie z wolności greckiej przy koine eirene.
Strefy wpływów
Część z traktatów zawierała ustalenie stref wpływu najsilniejszych państw greckich. Pierwszą z tych prób był pokój Nikiasza. Aten i Sparta dążyły do wyeliminowania powodów sporów między nimi i ignorowały żądania swoich sojuszników7. Panowanie pierwszych na Morzu Egejskim i drugich na terenie Peloponezu i Grecji środkowej było podyktowane dążeniem do ochrony interesów. Taką politykę próbowano wznowić w latach siedemdziesiątych IV wieku. Ówczesna pozycja Sparty nie pozwalała jej
