Jaskinia Historii

Strona o historii antycznej

Pokój w Gelai

Walki na Sycylii

Pierwszą próbę wielostronnego zakończenia walk w czasie wojny peloponeskiej był Kongres w Gela w 424 roku. Polis greckie na Sycylii były zaangażowane w ten konflikt tylko pośrednio. Związane to było z działaniami Aten, które podsycały występujący od początku kolonizacji konflikt między Dorami a Jonami na tej wyspie1.

Ateńskie zaangażowanie w sprawy sycylijskie było związane sojuszami, jakie zawarli z tamtejszymi państw2. W tym okresie Ateńczycy nie rozważali podboju wyspy, a jedynie powstrzymanie dostaw zboża na Peloponez3. W wojnie na Sycylii, a szczególnie podczas walk o opanowanie Cieśniny Mesyńskiej sukcesy odnosili syrakuzańczycy.4 W następstwie tego wiele tamtejszych państw postanowiło zakończyć konflikt. Pierwszymi z nich była Gela i Kamaryna. Pierwsza z nich wspierała Ateny, natomiast druga był sojusznikiem Syrakuz.

Po podpisaniu traktatu przez te dwa państwa, do Gelai zaczęli napływać wysłannicy wielu państw sycylijskich5. Przez dłuższy czas toczyły się debaty nad formułą zakończenia walk oraz jej warunkami. Najważniejsze dla dyskusji wystąpienie wygłosił Hermokrates. Dowodził on, że Syrakuzy są zainteresowane jej skończeniem. Wskazywał, że prawdziwym zagrożeniem dla wolności państw sycylijskich są Ateny, które dążą do podboju Sycylii. Jest to dla nich naturalne i ma związek z ich imperializmem. Wobec tego powinno zapomnieć o animozjach między różnymi szczepami Greków. Sycylijczycy powinni się bronić przed tym i powstrzymać Ateńczyków przed realizacją tego celu. Dlatego należy zakończyć wojny między Grekami bez rozstrzygania win i przeciągania negocjacji. Następnie trzeba wyrzucić Ateńczyków z Sycylii i nie pozwalać im na ponowną interwencję6.

Kongres pokojowy

Grecy zgromadzeni na Kongresie postanowili przyjąć propozycję Hermokratesa. Zawarli traktat, w myśl, którego zakończono wszystkie wojny. Wszystkie państwa, które zawierały pokój utrzymały tereny posiadane przez nie. Jedynie Kamarina za drobną opłatą, dostała kawałek terytorium syrakuzańskiego. Sojusznicy ateńscy poinformowali strategów ateńskich o pokoju i odesłali ich do domu. Dowódcy wojsk ekspedycyjnych byli zadowoleni takim rozwojem sytuacji i bez problemów opuścili Sycylię. W Atenach jednak stanęli przed sądem za niezrealizowanie celów wyprawy7.

W tym traktacie widzimy pierwsze cechy charakterystyczne w przyszłości dla koine eirene. Jest to mianowicie zamrożenie sporów między sygnatariuszami przez zachowanie przez nich status quo. Wszystkie państwa utrzymały autonomię i nie stawały się zależne od innych, w jakikolwiek sposób. Ponadto wszyscy zgadzali się na zwalczanie każdej interwencji zewnętrznej w sprawy sycylijskie. Tym samym starały się utrzymać stan, jaki osiągnęły dzięki zawarciu pokoju.

Oprócz cech, wskazujących na charakter tego pokoju, jako koine eirene, występują tam znaczące różnice. Również brakuje informacji, o wprowadzeniu zakaz prowadzenia wojen między państwami Greków sycylijskich. Co skutkowało brakiem kar za złamanie warunków pokoju.

1G. Lach, Wyprawa sycylijska 415-413 p.n.e., Warszawa 2007, s. 9.

2Th. III 86; Diod. XII 54; B. Bosworth, Athens’ First Intervention in Sicily: Thucydides and the Sicilian Tradition, CQ XXXXII, 1992, s. 50.

3H. D. Westlake, Athenian Aims in Sicily, 427-424 B.C.: A Study in Thucydidean Motivation, Historia IX, 1960, s. 389-90.

4Th. IV 1.

5Ibidem. IV 58.

6Ibidem. IV 59-64.

7Ibidem, IV 65; R. Kulesza, op. cit., s. 119.

Więcej na temat ówczesnej sytuacji na Sycylii poniżej.

https://www.jstor.org/stable/j.ctvbj7grj

Koine Eirene – ciąg dalszy


Wojna lelantyjska

Pierwszym poświadczonym w źródłach konfliktem między blokami państw była wojna lelantyjska. Miała ona miejsce w VII wieku i jej przyczyną był spór między Chalkis a Eretrią o ziemie uprawne leżące między nimi1. Obie strony zebrały sojuszników, z których część bezpośrednio włączyła się do walki. Nie ma jednak zbyt wielu informacji o warunkach, na jakich się ten konflikt zakończył2. Wobec tego niemożliwe jest ustalenie, czy zastosowano w nim Koine eirene. Podobnie było z innymi wojnami z epoki archaicznej, które przekraczały wymiar konfliktu między dwoma państwami.

Wojny z piątego wieku

Także w czasie wojen perskich nie wykorzystano koine eirene. Zawieszenie konfliktów między członkami związku helleńskiego było jednorazową akcją. Nie obejmowało również wszystkich państw greckich. Wskazują na to relacje między Atenami a Eginą, które zarówno przed, jak i po wojnach perskich miały taki sam charakter3.

Pierwsze znane przypadki zastosowania Koine Eirene było bezpośrednio związane z wytworzeniem się dwóch związków politycznych, Symmachii Spartańskiej oraz Arche Ateńskiej, które powstały w połowie V wieku4. Rywalizacja między Atenami i Spartą o hegemonię w Helladzie doprowadziła do wybuchu konfliktów pomiędzy nimi.

Organizacje te różniły się strukturami, oraz stopniem ingerencji państwa przewodzącego. Również miały one inne cele pierwotne. Symmachia miała zapewnić Sparcie i jej sojusznikom ochronę przed Atenami.5 Natomiast Arche wyewoluowało ze Związku Delijskiego, który miał za zadanie powstrzymywać Persję przed wkroczeniem na Morze Egejskiego. Po przekształceniu się w imperium ateńskie miała wspierać finansowo i materiałowo hegemona6. Oprócz Grecji kontynentalnej i Morza Egejskiego dużą rolę pojawienie się Koine Eirene miała Sycylia.

Pierwszy znany traktat kończący wojnę między blokami państw w Helladzie w piątym wieku miał miejsce w 446 roku7. Wygaszał on tzw. I wojnę peloponeską i jest znany, jako pokój trzydziestoletni. Nie można go traktować jako Koine Eirene. Wskazuje na to brak kilku kluczowych aspektów. Ateny, jak i Sparta, nie współpracowały w celu eliminacji przypadków jego łamania. Nie wskazano również kar za naruszenie jego postanowień. Brakuje ponadto informacji, czy traktat ten podpisały tylko Sparta i Ateny, czy też ktoś jeszcze. Był on ograniczony czasowo i nie obejmował swoim zasięgiem całej Grecji. Nie zawarto w nim zapisów dotyczących autonomii poleis. Był on tylko próbą ustalenia stref wpływów8.

Wojna Peloponeska

Konfliktem, który najbardziej przyczynił się do ukształtowania Koine Eirene była wojna peloponeska. Jej zasięg, obejmujący dużą część ziem zamieszkanych przez Greków zmuszał do stworzenia metody na zakończenie wojny na wszystkich terenach, na których była ona prowadzona. Było to związane z intensywnością działań i wpływem ich na gospodarkę i społeczeństwa państw greckich. Na skutek tego lokalne porozumienia nie dawały szans na zakończenie konfliktu9.

1Th, I 15. A. R. Burn, The So-Called „Trade Leagues” in Early Greek History and the Lelantine War, JHS XLIX, 1929, s. 31-34; D.W. Bradeen, The Leantine War and Pheidon of Argos, TAPhA LXXVIII, 1949 s. 240-241; O. Murray, Narodziny Grecji, Warszawa 2004, s. 106; S. B. Pomeroy, S. M. Burnstein, W. Donald, J. T. Roberts, Starożytna Grecja, Warszawa 2010, s. 178.

2A. R. Burn, op cit., s. 35-37; O. Murray, op. cit.,s. 107-8.

3Hdt. VII 145; J. A. O. Larsen, Federation for Peace in Ancient Greece, CPh XXXIX, 1944, s. 152; T. Figuera, Herodotus on the early hostilites between Aegina and Athens, AJPh CVI, 1985, s. 67-68; A. Tronsen, The Hellenic League of 480 B.C. – Fact or ideological fiction?, AC XXXIV, 1991, s. 104-105; O. Murray, op. cit., s. 377; G. Lach, Salamina-Plateje, Warszawa 2010, s.124.

4R. Kulesza, Wojna peloponeska, Warszawa 2006, s. 45.

5Dyskusja nad momentem powstania Symmachii Spartańskiej jest oparta o dwa odmienne stanowiska. Tradycyjnie uznawano, że jej początki miały miejsce w VI lub nawet VII wiekiem. Miało być to związane z zaprzestaniem wcielania nowych terenów do państwa spartańskiego po II wojnie mesyńskiej. Pogląd ten można zauważyć między innymi w pracach G. Busolt, Die Lakedamioner und ihre Bundesgenossen, Leipzig 1878; J. A. O. Larsen, Sparta and the Ionian Revolt: A study of Spartan Foregin Policy and the Genesis of the Pelopponesian League, CP XXVII, 1931; G.M.E. de Ste.Croix, The orgines of the Peloponnesian War, London 1972; P. Cartladge, The orgins and organization of the Pelopponesian League, [w:] M. Whitby, Sparta, London 2002, s. 223-229; J. A. Caprio, An Allied History of the Peloponnesian League: Elis, Tegea, and Mantinea, Ottawa2005, s. 4-5. Najnowsze badania wskazują na możliwość powstania jej dopiero w połowie V wieku w reakcji na powstanie Arche Ateńskiej. Stanowisko to widać w A. Wolicki, Symmachia Spartańska w VI-V w. p.n.e., Warszawa 2012, s. 237-241.

6W. K. Pritchett, The Transfer of the Delian Treasury, Historia XVIII, 1969, s. 20-21.

7Th. I 23; Diod. XII 7; N. O. Brown, Pindar, Sophocles and Thirty Years’ Peace, TPhA LXXXI, 1951, s. 2-3; A. Wolicki, op. cit., s. 232-3.

8A. J. Holladay, Sparta’s role in the First Peloponnesian War, JHS XCVII, 1977, s. 60-61; A. Wolicki, op. cit., s. 232-33.

9D. Musti, L’Economica in Grecia, Bari 1981, s. 105-106.


Dla tych co się zastanawiają jak wymawiać Eirene.

Koine Eirene

Koine Eirene było grecką nazwą na pokój powszechny. Była to jedna z pierwszych prób zakończenia wojen, nie między dwoma państwami. A pomiędzy znaczną ich grupą.

Podstawowym warunkiem do uznania pokoju za powszechny jest brak jego ograniczenia tylko do dwóch państw. Musiał on dotyczyć wielu polis. Drugim kluczowym warunkiem było zawarcie go w intencji zakończenia za jego pomocą wojen w danym regionie. Ponadto miał podawać warunki, pod jakimi poszczególne państwa zobowiązywały się do zakończenia walk oraz wprowadzały sankcje dla państw, które łamałyby jego postanowienia. Ich ustalenie musiało być poprzedzone rozmowami między państwami przystępującymi do niego. Polis będące jego sygnatariuszami najczęściej zatrzymywały tereny posiadane ówcześnie. Pokój był ponadto zaprzysiężony przez większość państw biorących udział w konflikcie. Kluczowym warunkiem Koine Eirene była również autonomia poleis.


Terminologia

Termin koine eirene użył po raz pierwszy Andokides1. Jest on połączeniem słowa koine (κοινη) oznaczającego powszechny, oraz εἰρήνη, które było interpretowane jako stan pokoju będący odwrotnością wojny πόλεμος2.

W czwartym wieku wyrażenie koine eirene pojawia się w źródłach siedem razy. Oprócz wspomnianego wyżej Andokidesa jest ono również u Aeschinesa, trzykrotnie w jednej z mów Demostenesa i dwukrotnie w jednej inskrypcji.3 O wiele częściej pojawia się ten termin u Diodora który korzystał z Efora przy pisaniu XV i XVI księgi.4 Natomiast ani razu nie posługują się nim Ksenofont oraz Isokrates. Mimo tego opisują oni warunki traktatów, które należy uznać za koine eirene.

Pojęcie autonomii

Najważniejszym terminem pojawiającym się w przypadku zawierania koine eirene była αὐτονόμους. Jej znaczenie było bardziej obszerne niż dzisiaj. Oznaczała możliwość samodzielnego podejmowania decyzji przez państwo. Pojęcie to było znane w Grecji od dawna. Szczególną rolę w zmianie jego rozumienia miał Pokój Królewski5. Uznanie polis za posiadające autonomię było spornym punktem. Szczególnie przypadki federacji państw (Związek Beocki, Związek Chalkidycki) był problematyczne. Polis przystępowały do nich z reguły dobrowolnie i zgadzały się wtedy na oddanie części ze swojej samodzielności organom wspólnym związku. Inne państwa jak Ateny często nie postrzegały tego problemu za istotny6.

1Andc. III 17.

2L. Santi Amantini, Terminologia degli accordi di pace nelle epigrafii e nelle fonti letterarie greche, [w:] Atti del II Seminario Internazionale sui Lessici Tecnici Greci e Latini, 1997, s. 213-231; A. Wolicki, Symachia Spartańska w VI i V w. p.n.e., Warszawa 2012, s. 246-250.

3Andc. III 17; Aeshin. III 254; Dem XVII 2 4 17; IG II2 236.

4Diod., XV 5 38 45 50 51 70 76 89 90 94, XVI 60, XVII 9, XX 46.

5T. T. B. Ryder, Koine Eirene, London 1965, s. 6; A. G. Kenn, Where the Boiotian Poleis Autonomai? [w:] More studies in the Ancient Greece polis, Stuttgart 1999, s. 123-124.

6A. G. Kenn, s. 116-117.

https://openlibrary.org/works/OL10362531W/Koine_eirene

Drugie pytanie o miasta syryjskie

Które miasto nie było portem?

Syria 2
Correct! Wrong!

Pierwsze pytanie o Syrię

Który region Syrii był centrum militarnym Seleukidów?

Syria
Correct! Wrong!

Pytanie na temat Dekapolu

Które z miast Decapolis leżało na zachodnim brzegu Jordanu?

Decapolis
Correct! Wrong!

Decapolis – ciąg dalszy

Decapolu

Gadara

Miasto leżało nad rzeką Jarmuk, w dzisiejszej Jordanii niedaleko granicy z Izraelem i Syrią. Miasto w okresie hellenistycznym było znane zarówno pod nazwą Seleukii jak i Antiochii. Zmiana nazwy na te miała nastąpić za Seleukosa Philopatora. Została otoczona potężnymi murami. Aleksander Jannjaj musiał ją oblegać przez dziesięć miesięcy nim się ona poddała. Osiedlił następnie w niej żydów, którzy zostali wypędzeni przez Pompejusza. Za Augusta władza Hebrajczyków została przywrócona. Po śmierci następców Heroda stała się częścią prowincji Syrii.

Miasto było znane ze ciepłych źródeł. W mieście istniała potężna świątynia Zeusa zbudowana przez Antiocha Epifanesa. Ponadto znajdowały się dwa teatry i akwedukt doprowadzający czystą wodę. Gadara była ważnym ośrodkiem handlu o czym świadczą amfory i monety produkowane w niej. Była także znana z wielu filozofów, którzy w niej mieszkali.

Kanwat

Pierwsze wzmianki o tym mieście leżącym kilka kilometrów na północny zachód od dzisiejszej As-Suwaydy. Pierwsze wzmianki o Kanwacie pochodzą z czasów Heroda Wielkiego. Miasto należało do Decapolu. Był to luźny związek miast leżących z reguły na wschodnim brzegu Jordanu. Istniał on w początkowych latach żadów imperium Rzymskiego w Syrii. Ich daleko posunięta autonomia została zlikwidowana za cesarza Trajana. Sam Kanwat był jednym z mniejszych miast tej grupy. Zachowały się w nim ruiny świątyni Heliosa, teatru i akweduktu. Miasto zostało opuszczone po podbojach arabskich.

Pella

Miasto zostało założone przez prawdopodobnie przez Aleksandra Wielkiego. Jego ruiny leżą koło miasta Irbid. Nazwane zostało na cześć stolicy Macedonii. Za panowania któregoś z pierwszych Ptolemeuszy jej nazwa została zamieniona na Berenikę. Miasto miało zostać zniszczone przez Aleksandra Jannaja. Pompejusz miał je później odbudować. Miasto było długo zaludnione. Opuszczono je dopiero w okresie krucjat. W pobliżu koloni leżały gorące źródła.  W samym mieście znajdowały się świątynie oraz teatr i termy. ich ruiny z okresu rzymskiego istnieją do teraz.

Filadelfia

Miasto znajdowało się na miejscu dzisiejszego Ammanu. Miejscowość ta była ważnym ośrodkiem miejskim od epoki brązu. Została zhelenizowana przez Ptolemeusza Filadelfosa. Miasto zostało otoczone potężnymi murami. Za czasów Antiocha Wielkiego wcielona została do państwa Seleukidów. Obroniła się przed atakami Aleksandra Jannaja. W następnych latach była niezależna. Dopiero po przystąpieniu do Dekapolis stała się zależna od Rzymu. Wśród zabytków, które przetrwały od czasów antycznych jest teatr rzymski, Nimfajon i świątynia Herkulesa na cytadeli.

Scytopolis

Scytopolis założono w miejscu połączenia doliny Jezreel z doliną Jordanu. Było jedynym z miast Decapolu leżącym na zachodnim brzegu Jordanu. Pochodzenie nazwy jest dyskusyjne. Pojawiają się propozycje powiązania jej z inwazją Scytów na Syrię z VII wieku, najemnikami scytyjskimi służącymi w armii Ptolemeuszy lub biblijnym miastem Sukkhot. Przed hellenizacją miasto było zwane Nyssa. Scytopolis miało istnieć już w czasach gdy Palestyna była kontrolowana przez Lagidów. Miasto miało poddać się Antiochowi Wielkiemu bez walki. Pod władzę Hasmoneuszy miało się dostać za panowania Jana Hyrkana. Za czasów Rzymskich miasto było jednym ze znaczniejszych ośrodków w regionie. Pozostało nim aż do czasów ottomańskich gdy straciło na znaczeniu.

Scytopolis było rozległym miastem. Znajdowało się w nim wiele świątyń. Wśród nich Dionizosa, Sarapisa i Zeusa. Ponadto zachował się do dzisiejszych czasów świetnie zachowany teatr, resztki kolumnady z główniej ulicy miasta, ruiny łaźni, pozostałości murów miejskich i akweduktu. Miasto miało duże znaczenie handlowe. Produkowało własne monety, w tym srebrne.

Więcej na temat Scytopolis poniżej.

https://www.jstor.org/stable/27924894

Decapolis

Dekapolis

Colonnaded street in the ancient city of Jerash in the Hashemite Kingdom of Jordan, Oct. 29, 2009. Jordan is partnered with Colorado in the National Guard’s State Partnership Program (SPP), which fosters military-to-military, military-to-civilian and civilian-to-civilian cooperation. There are currently 62 SPP partners. (U.S. Army photo by Staff Sgt. Jim Greenhill/Released)

Ablia w Decapolis

Miejsce było ono zamieszkane od czasów neolitycznych. Najwcześniejsze informacje o mieście pochodzą z czasów Antiocha Wielkiego, który miał je zdobyć podczas trzeciej wojny syryjskiej. Seleukos Philopator zmienił jej nazwę na Seleukię. Została zdobyta przez Aleksandra Jannaja. W Ablii produkowano ceramikę a w jego pobliżu wino. Miasto leżało kilkanaście na północ od Irbidu.

Antiochia nad Hipposem

Założona na wschodnim brzegu jeziora Galilejskim. Została założona przez Seleukidów, choć nie jest wiadome przez którego konkretnie. Aleksander Jannaj wcielił je do państwa Hasmoneuszy. Po powstaniu Tyberiady miasto opuściło wielu żydów. Miasto miało prawo do bicia własnych monet. Szczyt rozwoju Antiochii nastąpił po powstaniu Bar-Kochby. Z tego okresu pochodzi większość ruin po Antiochii. Powstał wtedy akwedukt, nowe mury miejskie i teatr. Za czasów bizantyjskich zaczęło podupadać. Miasto było zamieszkane aż do czasów Arabskich, gdy opustoszało.

Antiochia nad złotą rzeką

Miasto leżało kilkadziesiąt kilometrów na północ od Ammanu. Zostało założone przez Antiocha Epifanesa. Rozwój miasta nastąpił dopiero za czasów Rzymskich. Znajdowała się w wtedy w prowincji Arabia. Zachowało się z tego okresu wiele ruin miasta. Wśród nich wspaniała kolumnada, widoczna na zdjęciu powyżej, oraz łuk triumfalny cesarza Hadriana. Za czasów bizantyjskich dalej się rozwijała. Dopiero okres krucjat doprowadził miasto do upadku i opuszczenia go z końcem średniowiecza.

Capitolias

Była to kolonia Rzymska, założona przez Trajana kilkadziesiąt kilometrów na północ od syryjskiej Darry. Miała prawo do bicia monet. Mieszkańcy byli weteranami wojskowymi. W okresie Bizantyjskim stała się siedzibą biskupstwa. Istniała do czasów arabskich, gdy została opuszczona. Pozostało po mieście wiele ruin, wśród nich teatr.

Damaszek

Kolonia hellenistyczna w miejsce Damaszku została założona przez Aleksandra Wielkiego.Ptolemeusz Philadelphos zamienił jej nazwę na Arsione i rozbudował miasto. Po zdobyciu regionu została przemianowana na Demetrias. Za czasów rzymskich miano powrócić do nazwy Damaszek. Władcy Hellenistyczni przebudowali miasto wytyczając mu układ hipodamejski. Ponadto wznieśli świątynie w stylu greckim. Wśród nich tą na cześć Artemidy. Mimo tego okres ten był czasem upadku miasta, gdyż szlaki handlowe przesunęły się na północ Syrii.

Więcej na temat Decapolis poniżej.

https://www.jstor.org/stable/25067700

Hellenistyczne miasta południowej Syrii – ciąg dalszy

Palestyny

Chaliks w Libanie

Chalkis leżało niedaleko Baalbeku w dolinie Bekaa. Jej dokładna lokalizacja nie jest znana. Nazwa miasta nawiązuje do Chalkidyki w Macedonii. Pierwsze wzmianki o mieście pochodzą z czasów Antiocha Wielkiego. W czasie wojen domowych w Imperium Seleukidów stała się stolicą księstwa Iturei. Była nią do końca I wieku n.e. Nie wiadomo kiedy została opuszczona.

Jerozolima

Miasto to istniało od epoki brązu. Przez wiele lat było stolicą królestwa, i centrum religijnym Hebrajczyków. Przez pierwsze lata po podboju regionu przez Macedończyków niewiele się w niej zmieniło. Znalazła się pod kontrolą Ptolemeuszy. Antioch Wielki wcielił ją do imperium Selleukidów. Jego syn, Antioch Epifanes złupił świątynię jerozolimską. W wyniku powstania tym wywołanego została wyzwolona i stała się stolicą królestwa Hasmoneuszy. Była nią przez podnad sto lat gdy władza przeszła w królestwie w ręce Heroda. Przez następne lata bywała pod kontrolą następców Heroda jak i namiestników rzymskich. W wyniku wielkiego powstania żydowskiego została zburzona. Cesarz Hadrian kilkadziseiąt lat później nakazał na jej miejscu zbudować miasto Aelia Capitoliana ze świątynią Jupitera na miejscu dawnego sanktuarium żydowskiego. Wywołało to kolejne powstanie żydowskie. Dawną nazwe odzyskała dopiero po podbojach Arabskich. Do tej pory jest ważnym centrum religijnym.

Antyczna Jerozolima była jednym z kluczowych sanktuariów Bliskiego Wschodu. Niewiele pozostało z Jerozolimy sprzed Wielkiego Powstania Żydowskiego. Wśród nich jest mur świątyni Jerozolimskiej widoczny powyżej. Miasto za czasów hellenistycznych zostało rozbudowane o pałace króleswkie oraz fortece mające pilnować jego zależność wobec Seleukidów. Największą rozbudowę przeszła za czasów Heroda, który odnowił świątynię Jerozolimską i powiększył ją znacznie. Miasto było otoczone przez potężne mury.

Samaria

Miasto to było sanktuarium Samaryjczyków, zburzonym pod koniec panowania Persów jako represja za bunt. Miała być pierwszą kolonia założoną przez Aleksandra w czasie jego wyprawy. Pozwolił na odbudowę przez nich świątyni. W  czasie wojen Diadochów kilkakrotnie była łupiona. Została otoczona w następnych latach przez potężne mury. Nie jest wiadome jak wyglądały relacje pomiędzy Samaryjczykami i Macedońskimi osadnikami. Samaria została zburzona prze Jana Hyrkana gdy opanował on ten region. Za panowania Heroda została odbudowana pod nazwą Sebaste. Samaria leży dziesięć kilometrów na północ od Nablusu. Miasta przetrwało wiele ruin.

Seleucia – Gaza

Osady w miejscu Gazy istniały od kilku tysięcy lat. W momencie przybycia do Palestyny Aleksandra była ważnym centrum handlowym. Nie uznała jego władzy i przed atakiem na Egipt Macedończycy oblegali miasto. Zburzyli je następnie. Najprawdopodobniej następnie odbudował Gazę. W następnych latach często była oblegana przez różnych władców hellenistycznych. Za panowania Seleukoas Philopatora jej nazwa została zmieniana na Seleucię. Aleksandre Janajaj zdobył miasto i dokonał masakry jego mieszkańców. Po wcieleniu regionu do imperium rzymskiego miasto ponownie odbudowano. Żydzi ponownie zaatakowali miasto w czasie Wielkiego Powstania Żydowskiego. Miasto było cały czas bogate przez następne epoki.

Więcej na temat Jerozolimy poniżej.

https://www.jstor.org/stable/4352823

« Older posts