Autor: admin (Page 9 of 32)

Chaliks w Libanie

Chalkis leżało niedaleko Baalbeku w dolinie Bekaa. Jej dokładna lokalizacja nie jest znana. Nazwa miasta nawiązuje do Chalkidyki w Macedonii. Pierwsze wzmianki o mieście pochodzą z czasów Antiocha Wielkiego. W czasie wojen domowych w Imperium Seleukidów stała się stolicą księstwa Iturei leżacego częsciwo na terenie palestyny. Była nią do końca I wieku n.e. Nie wiadomo kiedy została opuszczona.

Jerozolima

Miasto to istniało od epoki brązu. Przez wiele lat było stolicą królestwa, i centrum religijnym Hebrajczyków. Przez pierwsze lata po podboju regionu przez Macedończyków niewiele się w niej zmieniło. Znalazła się pod kontrolą Ptolemeuszy. Antioch Wielki wcielił ją do imperium Selleukidów. Jego syn, Antioch Epifanes złupił świątynię jerozolimską. W wyniku powstania tym wywołanego została wyzwolona i stała się stolicą królestwa Hasmoneuszy. Była nią przez podnad sto lat gdy władza przeszła w królestwie w ręce Heroda. Przez następne lata bywała pod kontrolą następców Heroda jak i namiestników rzymskich. W wyniku wielkiego powstania żydowskiego została zburzona. Cesarz Hadrian kilkadziesiąt lat później nakazał na jej miejscu zbudować miasto Aelia Capitoliana ze świątynią Jupitera na miejscu dawnego sanktuarium żydowskiego. Wywołało to kolejne powstanie żydowskie. Dawną nazwę odzyskała dopiero po podbojach Arabskich. Do tej pory jest ważnym centrum religijnym.

Antyczna Jerozolima była jednym z kluczowych sanktuariów Bliskiego Wschodu. Niewiele pozostało z Jerozolimy sprzed Wielkiego Powstania Żydowskiego. Wśród nich jest mur świątyni Jerozolimskiej widoczny powyżej. Miasto za czasów hellenistycznych zostało rozbudowane o pałace królewskie oraz fortece mające pilnować jego, jak i całej palestyny zależność wobec Seleukidów. Największą rozbudowę przeszła za czasów Heroda, który odnowił świątynię Jerozolimską i powiększył ją znacznie. Miasto było otoczone przez potężne mury.

Samaria

Miasto to było sanktuarium Samaryjczyków, zburzonym pod koniec panowania Persów jako represja za bunt. Miała być pierwszą kolonia założoną przez Aleksandra w czasie jego wyprawy. Pozwolił na odbudowę przez nich świątyni. W  czasie wojen Diadochów kilkakrotnie była łupiona. Została otoczona w następnych latach przez potężne mury. Nie jest wiadome jak wyglądały relacje pomiędzy Samaryjczykami i Macedońskimi osadnikami. Samaria została zburzona prze Jana Hyrkana gdy opanował on ten region. Za panowania Heroda została odbudowana pod nazwą Sebaste. Samaria leży dziesięć kilometrów na północ od Nablusu. Miasta przetrwało wiele ruin.

Seleucia – Gaza

Osady w miejscu Gazy istniały od kilku tysięcy lat. W momencie przybycia do Palestyny Aleksandra była ważnym centrum handlowym. Nie uznała jego władzy i przed atakiem na Egipt Macedończycy oblegali miasto. Zburzyli je następnie. Najprawdopodobniej następnie odbudował Gazę. W następnych latach często była oblegana przez różnych władców hellenistycznych. Za panowania Seleukoas Philopatora jej nazwa została zmieniana na Seleucię. Aleksandre Janajaj zdobył miasto i dokonał masakry jego mieszkańców. Po wcieleniu regionu do imperium rzymskiego miasto ponownie odbudowano. Żydzi ponownie zaatakowali miasto w czasie Wielkiego Powstania Żydowskiego. Miasto było cały czas bogate przez następne epoki.

Więcej na temat Jerozolimy poniżej.

https://www.jstor.org/stable/4352823

Anthedon

Nazwa koloni pochodzi z Beocji. Miejscowość była zamieszkana od epoki brązu. Najwcześniejsza o nim wzmianka jest z czasów dynastii Hasmoneuszy. W czasie wielkiego powstania żydowskiego zostało zaatakowane przez Zelotów, ale udało się ich odeprzeć. Miasto leżało między Gazą a Aszkelonem. W czasach Bizantyjskich było siedzibą biskupstwa. Palestyna częściowo mu podlegała.

Apollonia

Znana jako Arsuf była zamieszkana od epoki brązu. Nie jest pewne kto zmienił jej nazwę na Appolonię. Pierwsza wzmianka o tym pojawia się za czasów Hassmoneuszy, którzy zdobyli i wcielili miasto do swojego królestwa. Miejscowość zyskała znaczenie za czasów bizantyjskich. Leżała na południe od Jaffy w rzymskiej prowincji Palestyna.

Baalbek

Baalbek leżał w dolinie Beeka leżącą pomiędzy górami Libanu i Anty-Libanu. Osada w tym miejscu istniała od neolitu. W epoce brązu stała się ważnym centrum religijnym związanym z kultem Baala. Pozostawała nim przez kolejne wieki. Za czasów rzymskich osiedlono w Baalbeku weteranów z legionów syryjskich.  Świątynie w sanktuarium zostały rozbudowane. Cesarze wspierali intensywnie rozwój miasta. Z tego czasu pochodzą ruiny świątyni Jupitera widoczne powyżej. Po wprowadzeniu chrześcijaństwa miasto podupadło. W następnych epokach miało znaczenie tylko lokalne.

Cezarea Nadmorska

Miejscowość została założona przez króla Sydonu w połowie IV wieku i od jego imiona została nazwana wieżą Stratona. Leżała w połowie drogi między Jaffą a Dor.  Została wcielona do państwa żydowskiego przez Aleksandra Jannaja. Za panowania Heroda została rozbudowana. Po wcieleniu Judei do imperium Rzymskiego stała się stolicą prowincji Palestyna. Była nią przez długi okres. Za czasów bizantyjskich została siedzibę arcybiskupstwa. Dopiero podbój przez Arabów doprowadził do upadku miasta. Później była już tylko lokalnym miasteczkiem.

Miasto zostało rozbudowane przez Heroda na planie hipodamejskim. Wzniesiono falochron chroniący port, który znajdował się nad otwartym morzem. W mieście istniał hipodrom, teatr rzymski, pałac królewski oraz świątynia Jupitera. Ponadto doprowadzono wodę akweduktem z gór Karmel. Miasto było otoczone masywnymi murami. Cezarea była ważnym ośrodkiem handlu i głównym portem Palestyny. Obecnie duża część ruin miasta znajduje się pod wodą.

Więcej o Cezarei Nadmorskiej poniżej.

https://www.jstor.org/stable/3209823