Seleukos pochodził z centralnej Macedonii. Wyruszył na wyprawę Aleksandra Wielkiego. W jej trakcie awansował i został jednym z dowódców gwardii królewskiej. Wziął za żonę Apamę, córkę baktryjskiego możnego. Po śmierci króla został dowódcą hetajrów – elitarnej kawalerii.

Gdy wyprawa Perdikasa skończyła się niepowodzeniem był jednym z oficerów, którzy go zabili. W nagrodę został satrapą Babilonii. Panował nad nią do czasu przybycia Antygona, który pokonał Eumenesa. W obawie o swoje życie Seleukos uciekł do Egiptu. Wspólnie z Ptolemeuszem wygrał bitwę pod Gazą i powrócił następnie do Babilonii. Rozpoczął następnie kampanię w Persji. Na skutek jej opanował wschodnie prowincje imperium. Odparł także atak Antygona na Babilonię. Starł się z Czandraguptą z Indii. Wojnę tą zakończył oddając pograniczne tereny w zamian za 500 słoni. Wykorzystał je w bitwie pod Ipsos. Dzięki temu zwycięstwu zajął Syrię.

W następnych latach zawarł sojusz z Demetriuszem oddając mu córkę za żonę. Po kilku latach zerwał go zajmując Cylicję i miasta w Fenicji. Przez następne lata wzniósł wiele miast. Wśród nich Seleucję nad Tygrysem, Seleucję w Pieri oraz Antiochię nad Orontesem. Gdy Lizymach zabił swojego syna Agatoklesa wyruszył Seleukos na wojnę aby go pomścić. Wygrał bitwę pod Korupedion i zajął Azję Mniejszą. Postanowił opanować także Macedonię. Jednakże zaraz po wylądowaniu w Europie koło Lizymachi został zabity przez Ptolemeusza Keraunosa. Umarł jako ostatni z Diadochów.

Więcej o kampaniach Seleukosa.

https://www.jstor.org/stable/antiqclassi.78.87

Ptolemeusz miał być dalekim krewnym Aleksandra Wielkiego. W czasie jego kampanii należał do ochrony króla. Podczas walk w Afganistanie i Indiach był często samodzielnym dowódcą. Podczas podziału imperium dostał Egipt.

Szybko zajął Cyrenajkę i zagarnął ciało Aleksandra Wielkiego. W odpowiedzi na to regent Perdikas wyruszył z armią przeciwko niemu. Jednak został odparty na Nilu. Przez następne lata nie angażował się zbytnio w wydarzenia polityczne. Dopiero w odpowiedzi na podboje Antygona zawarł sojusz z Kasandrem i Lizymachem. Przygarnął do siebie Seleukosa i pokonał w bitwie pod Gazą Demetriusza. Wyprawił się z flotą na morze Egejskie. Poznał wtedy swoją żonę Berenikę. Toczył walki na Cyprze skończone klęską pod Salaminą. Następnie odparł inwazję na Egipt. Gdy wybuchła wojna w 302 roku zaatakował Syrię. Opanował jej południową część. Ale na fałszywą pogłoskę o zwycięstwie Antygona wycofał się do Egiptu. Z tego powodu pominięto go w podziale łupów po bitwie pod Ipsos. Przez następne lata nie angażował się zbytnio w konflikty między Diadochami.

O różnych wersjach pochodzenia Ptolemeusza Sotera.

https://www.jstor.org/stable/4432755

Lizymach pochodził z rodzinny Tesalskich Greków. Dzięki matce dostali się na dwór Macedoński. Razem z braćmi był w gronie towarzyszy Aleksandra Wielkiego. W czasie wyprawy na Persję był jednym z jego ochroniarzy. Został za to nagrodzony przez króla w Suzie. Po jego śmierci mianowano go strategiem Tracji.

Po wybuchu walk między diadochami sprzymierzył się z przeciwnikami Antygona. W tym samym czasie musiał zmierzyć się z buntem w swojej satrapii. Ogłosił się następnie królem i założył stolicę – Lizymachię. W 302 wkroczył z armią do Azji Mniejszej. W czasie pobytu w Heraklei pontyjskiej poznał tamtejszą królowę – Amatris z którą się ożenił. W tej kampanii w Anatolii dostał wsparcie od Kasandra i Seleukosa. Ten drugi dostarczył 500 słoni. Dzięki temu pokonali armię Antygona w bitwie pod Ipsos, a jego samego zabili. Lizymach zajął Azję Mniejszą. Po pewnym czasie przyłączył Macedonię. Gdy na starość zaczął popadać w paranoję jego dzieci zwróciły się o pomoc do Seleukosa. Najechał on królestwo Lizymacha i zabił go w bitwie pod Kuroperdion.

O kampaniach Lizymacha na Bałkanach.

https://www.jstor.org/stable/1558897

Polyperhon pochodził z Epiru. Służył pod Filipem II i Aleksandrem Wielkim. W momencie jego śmierci przebywał z armią maszerującą z powrotem do Macedonii. Służył następnie jako przyboczny Antypatra. Odznaczył się w wojnie Lamijskiej z Grekami. Gdy Antypater wyruszył na wyprawę do Azji pozostawił Polyperhona na straży Macedonii.

Po śmierci Antypatra został regentem. Wywołało to konflikt z Kassanderem. Początkowo syn Antypatra wygrał, ale Polyperhon uzyskał pomoc Olimpias. Zdobył dzięki temu na chwilę Macedonię. Utracił ją po śmierci matki Aleksandra. Następnie uciekł na Peloponez. Przebywał tam wiele lat. Uzyskał w tym czasie wsparcie Antygona. Próbował wykorzystać nieślubnego syna Aleksandra – Heraklesa przeciw Kassandrowi. Zdołał on jednak przekonać Polyperhona do zabicia chłopca i zmiany strony. Po tym wydarzeniu znika z kart historii.

O regencji w Macedonii po śmierci Aleksandra.

https://www.jstor.org/stable/4434536

Eumeneus z Kadrii był Grekiem i sekretarzem Aleksandra Wielkiego. Po jego śmierci został Satrapą Kapadocji i Paflagonii. Nie były one wtedy pod kontrolą Imperium Macedońskiego. Wobec tego Eumeneus musiał podbić je najpierw. Mieli mu pomóc satrapowie sąsiednich prowincji, którzy jednak zignorowali rozkaz Perdikkasa. Mimo tego udało się podbić Kapadocję.

Gdy wybuchł bunt przeciwko Perdikkasowi został Eumeneus wysłany nad Morze Egejskie w celu zatrzymania ataku z Europy. Pokonał inwazyjną armię i zabił jej dowódców. Jednak Perdikkas zginął w Egipcie wobec czego Eumeneus stracił głównego sojusznika. Wysłano przeciwko niemu Antygona, który łatwo go pokonał. Eumeneus musiał schronić się w małej twierdzy Nora w Kapadocji. Wyszedł z niej dopiero po wybuchu następnej wojny domowej. Poparł w niej Poliperchona, który ustanowił go dowódcą armii w Azji. Przeprowadził wojska do Persji gdzie zmierzył się z Antygonem. Wygrał pierwszą bitwę z nim. Jednak w drugiej mimo zwycięstwa na polu bitwy stracił tabory. Żołnierze chcący odzyskać rodzinny, które w nim były wydały wodza. Został on zaraz po tym stracony przez Antygona.

Więcej o Eumeneusie.

https://www.jstor.org/stable/4436601

Matka Aleksandra Wielkiego pochodziła z Epiru. Była córką króla tej krainy – Neoptolemaosa. Była czwartą żoną Fillipa II. W wieku 18 lat została wydana za niego za mąż. Rok później, w 356 roku urodziła Aleksandra. Jej małżeństwo było burzliwe. Pod koniec życia Fillip wziął młodszą żonę. A Olimpias wyjechała do Epiru. Po wstąpieniu na tron jej syna została w Epirze. Powodem były konflikty z Antypatrem, jakie wywoływała próbując wtrącać się do polityki Macedonii.

Po śmierci Aleksandra starała się chronić swojego wnuka – Aleksandra IV. Próbowała również wydać za regenta, Perdikasa swoją córkę Kleopatrę. Miało to wzmocnić jej pozycję wobec Antypatra. Po śmierci ich obu z pomocą Poliperchona przejęła władzę w Macedonii. Kazała zabić Filipa Arrhidaeusa, którego uważała za zagrożenie dla wnuka. Straciła także wiele innych przeciwników politycznych w Macedonii. Wywołało to bunt przeciw niej. Dzięki temu udało się Kassandrowi pokonać ją i oblec w Pydnie. Musiała skapitulować gdy skończyło się jedzenie i został zmuszona do samobójstwa.

Więcej na temat Olimpas przeczytacie tutaj.

https://www.jstor.org/stable/44034970

Kassander był synem Antypatra. Uczył się razem z Aleksandrem Wielkim u Arystotelesa jednak został z ojcem w Macedonii. Po raz pierwszy udał się do Azji z poselstwem do króla. Przybył tam niedługo przed jego śmiercią. Z tego powodu był później posądzany o otrucie Aleksandra. Gdy Antypater umarł został pominięty w sukcesji po nim. Wobec tego sprzymierzył się z innymi Diadochami przeciwko Poliperchionowi. Początkowo udało mu się zdobyć Macedonię. Jednak niebawem musiał z niej się wycofać. Odbił ją jednak po kilku miesiącach. Uwięził wtedy Aleksandra IV i Roksanę.

Władał Macedonią od wtedy niezagrożony. Ożenił się z Tessaloniką, córka Filipa II. Prowadził walki w Grecji z buntowniczymi polis. Szczególnie intensywnie walczył z Etolami. Ponadto próbował odeprzeć dwie inwazje Demetriusza Polikratesa na Helladę. Po zabiciu Aleksandra IV ogłosił się królem Macedonii. Wysłał korpus posiłkowy do wsparcia Lizymacha w bitwie pod Ipsos. Kilka lat po tej bitwie zmarł. Tron po nim objęli jego trzej synowie. W ciągu kilku lat wszyscy zmarli. A dynastia Antypatrydów straciła władzę w Macedonii.

Więcej o wizycie Kassandra na dworze Aleksandra Wielkiego dowiesz się tutaj.

https://www.jstor.org/stable/23264991

Antypater był jednym z towarzyszy Fillipa II. Był jednym z jego najważniejszych dowódców. Został zostawiony przez Aleksandra na straży Macedonii. Kontrolował także Grecję z tego stanowiska. Pokonał wtedy Spartan, którzy próbowali podbić Grecję. Pokonał ich w bitwie pod Megalopolis. Następnie zmusił Spartę do uznania władzy Macedonii. Swoimi rządami w Gracji wspierał oligarchów. Po śmierci Aleksandra Grecy ponownie się zbuntowali. Początkowo został przez nich pokonany. Ale po przybyciu posiłków z Azji zniszczył armię powstańczą. Ateny skapitulowały i przyjęły garnizon w mieście oraz musiały zmienić ustrój z demokracji na oligarchię.

Antypater wspólnie z Kraterosem wyruszył na wojnę z Perdikasem. Jego towarzysz poległ w bitwie z Eumenuesem. Po zwycięskiej wojnie Antypater udał się na zjazd w Triparadejos gdzie utrzymał panowanie nad Macedonią. Został także mianowany regentem i opiekunem obu królów. Dwa lata później umarł w wieku 81 lat. Mianował swoim następcą Poliperchona.

Na temat wojny Lamijskiej więcej poniżej

https://www.jstor.org/stable/3556259

Demetriusz był synem Antygona Jednookiego. Urodził się jeszcze w Macedonii. W wieku 23 lat dostał dowództwo od ojca nad armią broniącą Syrii przed Egiptem. Przegrał jednak bitwę pod Gazą w 312 r. p.n.e. Kilka lat później wyruszył z flotą do Grecji. Został z nie wezwany na Cypr gdzie zniszczył siły morskie Ptolemeuszy. Następnie zaatakował Rodos, którego nie zdobył. Jego ponowna wyprawa do Grecji została skrócona przez ojca, który wezwał go na pomoc. W bitwie pod Ipsos w 301 r. p.n.e. dowodził kawalerią Antygonidów. Mimo jego sukcesu na skrzydle armia jego ojca została zniszczona. Demetriusz musiał uciekać i schronił się w Grecji.

Udało mu się uratować potężną flotę oraz wiele portów. Przez kilka następnych lat próbował odzyskać choć część imperium ojca. Ożenił się z córką Seleukosa, Satroniką. Jednak gdy oblegał Ateny jego teść wspólnie z innymi diadochami zaatakował go. Demetriusz stracił większość portów. Niebawem, w 294 r. p.n.e. udało mu się zabić Aleksandra, syna Kassandra, który władał Macedonią. Nie był jednak zbyt popularny i gdy Pyrus, władca Epiru i Lizymach władający Tracją musiał uciekać. Zebrał jeszcze raz armię i przeprawił się do Azji. Kampania ta skończyła się w północnej Syrii. Dostał się tam do niewoli Seleukosa. I został zamknięty w areszcie domowym przez niego. Umarł w 283 roku p.n.e.

Więcej na temat Demetriusza poniżej.

https://www.jstor.org/stable/4436449

Antygon był jednym z dowódców Aleksandra Wielkiego. Był od niego starszy i dostał w zarząd satrapię Frygii Wielkiej. Odznaczył się po bitwie pod Issos. Obronił prowincję przed rajdami perskimi, zabezpieczył w ten sposób szlaki zaopatrzenia króla Macedonii. Po jego śmierci utrzymał w swojej władzy satrapię Frygii Wielkiej.

W 321 roku został dowódcą armii macedońskiej w Azji. Rozpoczął wojnę z Eumenesem z Kadrii. Pokonał go i uśmiercił ostatecznie w 316 p.n.e. Następnie zaczął podbijać poszczególne satrapie Azji. Między innymi zajął Babilonię, z której wypędził Seleukosa. Jego próby podbicia Grecji się nie udały. Zawarł w 312 pokój z innymi wodzami.

Kilka lat później wojna wybuchła na nowo. Antygon ogłosił się królem i z pomocą syna Demetriusz podbił Cypr i zaatakował Egipt. Został jednak odparty i wysłał syna do Grecji. Sam został w Syrii budując stolicę imperium. W tym czasie wschodnie satrapie podbił Seleukos. W 302 Anatolię najechał Lizymach. Po ponad roku walk Antygon wezwał syna na pomoc. Natomiast Lizymach otrzymał wsparcie od Seleukosa. W dwójkę pokonali i zabili Antygona w bitwie pod Ipsos.

O sprawowaniu przez Antygona funkcji Satrapy Frygii więcej tutaj.

https://www.jstor.org/stable/4436077